سلطه «افشاگری» بر تخصص
در فضای سیاسی امروز، الگوی جذب و اثرگذاری تغییر کرده است. بهجای تکیه بر تحلیلهای دقیق متخصصان و نخبگان، افرادی که زبان جنجالافرازی دارند و ادعای افشای اسرار میکنند، نفوذ بیشتری بر تصمیمگیران یافتهاند. این وضعیت باعث شده تیترهای حاوی واژههای «پشتپرده» و «افشاگری» بیش از هر تحلیل عمیقی دیده شوند و در نتیجه، فضای سیاسی را به سوی تندروی و سطحینگری سوق دهند.
باقر خرازی؛ نمادی از تناقضات
بررسی سوابق و ادعاهای افرادی نظیر باقر خرازی، ابعادی از این بحران را آشکار میکند. یکی از نقاط مضحک در ادعاهای وی، اشاره به سوابق انقلابی از سن دوسالگی است؛ ادعایی که نه تنها از نظر منطقی ناممکن است، بلکه نشاندهنده نوعی خیالپردازی شدید است. اینجاست که پرسش اصلی مطرح میشود: چه کسی سخنان چنین افرادی را میپسندد و چه مکانیسمی در سیستم سیاسی اجازه رشد و بازتولید این پدیدهها را میدهد؟
شفافیت قضایی و روانشناسی سیاسی
برای اینکه جامعه بتواند واقعیتهای مربوط به افرادی چون خرازی را باور کند، تنها راه از طریق دادگاههای علنی میگذرد. محاکمه در فضای بسته، پاسخگویی را دشوار میکند و تنها در صورت علنی بودن روند قضایی است که حقیقت برای عموم روشن میشود.
در تحلیل ریشهای این پدیده، میتوان به چند نکته کلیدی اشاره کرد:
- برخی چهرههای سیاسی دچار توهماتی هستند که رفتارهایشان را شبیه به خیالپردازیهای کودکان میکند.
- سیستم سیاسی بهگونهای عمل کرده که افراد تندرو را بهجای متفکران ترویج میدهد.
- جذب مخاطب از طریق جنجال، جایگزین جذب مخاطب از طریق تخصص شده است.
در نهایت، بازتولید چهرههای متوهم در بدنه سیاسی، پیامد مستقیم نادیده گرفتن تخصص و جایگزینی آن با نمایشهای افشاگرانه است که در بلندمدت، کیفیت تصمیمات کلان سیاسی را پایین میآورد.