شروعی عجیب در سال ۱۹۸۲
داستان عشقهای دیجیتال به دهههای پیش بازمیگردد. کریس دان و پم جنسن در سال ۱۹۸۲، در یکی از نخستین اتاقهای گفتوگوی اینترنتی تاریخ با یکدیگر آشنا شدند. این پیوند که در نهایت به ازدواج ختم شد، در آن زمان چنان عجیب بود که حتی خانوادهها با پذیرش آن مشکل داشتند. در آن دوران هیچکس تصور نمیکرد فانتزیهای ارتباطی پشت رایانه، امروز به فرمول اصلی آشنایی تبدیل شود.
تغییر مرزهای عاطفی از محله تا وب
تا چند دهه پیش، دایره آشناییهای عاطفی انسانها محدود به محیطهای فیزیکی بود؛ چهاردیواری خانه، محله، اقوام، محیط دانشگاه و نهایتاً محل کار. در این ساختار سنتی، ورود هر فرد غریبه به دایره روابط، نیازمند یک معرف یا واسطه بود که اعتبار طرف مقابل را تضمین کند.
اما اینترنت تمام این مرزهای سنتی را جابهجا کرد. امکان همکلام شدن با افرادی در آنسوی جهان، بدون داشتن هیچ نقطه اشتراک فیزیکی، باعث شد عبارت «آشنایی آنلاین» از حالت عجیب خارج شده و به بخشی از واقعیتهای اجتماعی تبدیل شود.
نگاهی به آمارهای جهانی و تغییرات نسلی
دادههای آماری نشان میدهند که این روند بهویژه در جوامع غربی شتاب گرفته است. بر اساس گزارش مرکز پژوهشی «پیو» (Pew) در آمریکا، توزیع استفاده از ابزارهای دوستیابی به شرح زیر است:
- سه نفر از هر ۱۰ بزرگسال آمریکایی، دستکم یکبار بخت خود را در اپلیکیشنهای دوستیابی آزمودهاند.
- این میزان در میان نسل جوان (۱۸ تا ۲۹ سال) به ۵۳ درصد میرسد.
تحقیقات توماس و روزنفیلد (۲۰۱۲) نیز تضاد زمانی شدیدی را در این زمینه نشان میدهد. طبق این مطالعه، در بازه زمانی ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ تنها ۳.۹ درصد از زوجها از طریق اینترنت با یکدیگر آشنا شده بودند، اما این رقم در سالهای بعد جهشی چشمگیر داشت و جایگاه متفاوتی در ساختار خانوادههای مدرن پیدا کرد.