عشق به موسیقی در ۸۸ سالگی
آنتونی هاپکینز در حالی وارد دنیای آهنگسازی شد که قطعات موجود در آلبوم جدیدش، حاصل تلاش و خلق آثار طی شش دهه گذشته است. این آلبوم مجموعهای از ملودیهای روان و تمهای گیرایی است که در کنار هم، طیفی از نغمههای محلی زادگاهش، یعنی ولز را به گوش مخاطب میرساند.
رویکردی جسورانه به پذیرش مخاطب
هاپکینز در گفتگو با برنامه «مورنینگ ادیشن» (Morning Edition)، آهنگسازی را به بازیگری تشبیه کرد. او معتقد است هنرمند نباید با امید به محبوبیت روی صحنه برود و پذیرفت است که مخاطبان ممکن است آثار او را دوست نداشته باشند یا از آنها متنفر باشند. او با صراحتی خاص میگوید: «بسیار خب، این مشکل خودشان است. فقط انجامش بده.»
او اعتراف میکند که در کودکی اگر انضباط لازم برای مطالعه جدی موسیقی را داشت، احتمالاً همین مسیر را انتخاب میکرد. هاپکینز دلیل عدم ورودش به آموزشهای آکادمیک را بیطاقت بودن در دوران کودکی میداند، اما اکنون این موضوع را یک مزیت میبیند. او میگوید چون هرگز تئوری موسیقی را عمیقاً درک نکرد، اکنون در خلق آثارش آزاد و رها است.
جزئیات فنی و همکاریهای بینالمللی
آلبوم «زندگی یک رویاست» در لندن و با همکاری جمعی از برجستهترین نوازندگان و رهبران ارکستر ضبط شده است. در تولید این اثر، چهرههای شناختهشدهای نقش داشتند:
- گوستاوو دودامل:رهبر ارکستر ونزوئلایی که هدایت ارکستر فیلارمونیک لندن را بر عهده داشت.
- گروه کر باخ:گروهی که امسال صد و پنجاهمین سالگرد تأسیس خود را جشن میگیرد.
- خوانندگان کلیسای جامع وینچستر:مشارکت در بخشهای گروهی آلبوم.
- تکنوازان برجسته:گرگوریو نیتو (ویولنسلنواز ونزوئلایی) و سرجیو تیمپو (پیانیست آرژانتینی).
بازگشتی به دوران کودکی در ولز
بخش بزرگی از این آلبوم را حس نوستالژی در بر گرفته است. قطعه «1947: سوئیت برای ارکستر» ادای احترامی است به دوران کودکی هاپکینز در شهر مارگام ولز. او میگوید الهامبخش این آثار، خاطرات رفتن به سینما پلازا با پدرش و گوش دادن به آثار هری جیمز و فرانک سیناترا بوده است.