هدایت استقلال یا پرسپولیس، برای هر مربی در فوتبال ایران یک نقطه عطف شغلی است. در حالی که انتظار میرود انضباط شخصی پیشنیاز رسیدن به این جایگاه باشد، بررسی سوابق مربیان پیشکسوت آبی و قرمز نشان میدهد بسیاری از آنها پیش از نشستن روی نیمکت سرمربیگری، در وسط زمین و در جریان حساسترین مسابقات کشور، با جنجال و درگیریهای فیزیکی خبرساز شدهاند.
آبیپوشانی که از محرومیت و زندان به سرمربیگری رسیدند
در ۳۰ سال اخیر، فهرست سرمربیان استقلال شامل چهرههایی است که زمانی نقش اصلی را در کتککاریهای دربی ایفا میکردند. امیر قلعهنویی در دیماه سال ۱۳۷۳ درگیری شدیدی با مجتبی محرمی داشت که منجر به محرومیت ششماهه او شد. در همان مسابقه، محمود فکری نیز برای حمایت از قلعهنویی وارد معرکه شد. جالب است که هر دوی این بازیکنان سالها بعد مسیر پیشرفت را طی کردند و به مقام سرمربی استقلال رسیدند.
محمد نوازی یکی از نمونههای عینیتر این مسیر است. او در دربی زمستان سال ۷۹ با حمید استیلی دست به یقه شد. شدت این درگیری به گونهای بود که نوازی به همراه چند بازیکن دیگر از هر دو تیم، برای مدتی راهی زندان شدند. با این حال، نوازی در سالهای اخیر علاوه بر همکاری با جواد نکونام، در سال ۱۴۰۳ برای چند مسابقه حکم سرمربیگری موقت استقلال را دریافت کرد.
قرمزپوشان و ردپای جنجالها در مسیر مربیگری
در camp پرسپولیس نیز وضعیت مشابه است. مهدی تارتار و حمید استیلی در همان دربی دیماه ۷۹ که محمد نوازی درگیر شده بود، طرف مقابل بودند و در کتککاری شرکت کردند. هر دو نفر بعدها در کادر فنی پرسپولیس حضور یافتند و تارتار تا جایگاه سرمربی ارتقا یافت.
برخی دیگر از چهرههای جنجالی پرسپولیس، لزوما درگیر کتککاری فیزیکی نبودند اما به دلیل رفتارهای تحریکآمیز جریمه شدند. در اینجا میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
- فرشاد پیوس:در دربی معروف ۲-۲ زمستان سال ۷۳ به دلیل تحریک تماشاگران محروم شد و بعدها در کادر مربیگری پرسپولیس قرار گرفت.
- احمدرضا عابدزاده:او نیز در همان مسابقه زمستان ۷۳ به دلیل تحریک هواداران جریمه شد و در مقاطعی به نیمکت مربیگری قرمزها رسید.
تفاوت اصلی در مورد پیوس و عابدزاده این است که آنها برخلاف قلعهنویی یا نوازی، درگیری فیزیکی نداشتند و تنها به مقام مربی رسیدند و هرگز جایگاه سرمربیگری را تجربه نکردند.