نفت ونزوئلا؛ از ذخیره ملی تا «هدیه» واشینگتن
سخنان اخیر دونالد ترامپ درباره منابع خام ونزوئلا، پرده از ماهیت واقعی سیاست خارجی ایالات متحده در قبال آمریکای لاتین برداشت. او بدون هیچ پردهپوشی، استفاده از نفت این کشور را برای جبران کسری ذخایر استراتژیک آمریکا توجیه کرد و تعبیر تحقیرآمیز «هدیه ونزوئلا به مردم آمریکا» را به کار برد. این زبان صریح، نشاندهنده بازگشت واشینگتن به فرمهای عریان استعمار کلاسیک است؛ جایی که ثروت ملی یک کشور، به غنیمتی برای قدرت برتر تبدیل میشود.
طمع در پسِ شعارهای دموکراسی
واشینگتن مدتها تغییر حاکمیت در کاراکاس و حذف نیکلاس مادورو را سرآغاز رفاه اقتصادی و استقرار دموکراسی معرفی میکرد. اما اکنون مشخص شده که هدف نهایی، نه حقوق بشر، بلکه کنترل فیزیکی بر بزرگترین ذخایر اثباتشده نفت جهان است. واقعیتهای اقتصادی نشان میدهد که:
- ونزوئلا بیش از 300 میلیارد بشکه ذخایر نفتی دارد که در جهان بیرقیب است.
- سیاستهای ترامپ بر پایه «بازی حاصلجمع صفر» بنا شده است؛ یعنی تصاحب منابع دیگران برای تقویت جایگاه داخلی.
- ذخایر استراتژیک آمریکا که در سالهای اخیر تخلیه شده، اکنون قرار است از طریق غارت منابع ملی ونزوئلا پر شود.
احیای دکترین مونروئه و امپریالیسم نفتی
رویکرد ترامپ در واقع تداوم تاریخی دکترین مونروئه است. او با حذف لکنت در سخنانش، اعلام کرد که نفت ونزوئلا باید تاوان مقاومت چند دههای کاراکاس را بپردازد. این نگاه غارتگرانه ثابت میکند که برای واشینگتن، حاکمیت ملی کشورهای منطقه تنها تا زمانی اعتبار دارد که با منافع نفتی ایالات متحده در تضاد نباشد. تصاحب منابع ونزوئلا تحت عنوان «هدیه»، اوج وقاحت زبانی در توجیه یک سرقت سازمانیافته در ابعاد بینالمللی است.