تحلیلهای جدید روی استخوانهای لگن گونهی منقرضشدهی «انسان فلورسی» نشان میدهد این موجودات کوچکجثه، برخلاف تصورات پیشین، شیوهای شبیه به انسانهای مدرن روی دو پا حرکت میکردند. این یافتهها ابعاد تازهای به درک ما از تکامل انسان در مناطق دورافتاده اضافه میکند و گمانها درباره نحوه جابهجایی این گونه مرموز را تغییر میدهد.
تغییری در دیدگاه درباره نحوه حرکت هابیتها
پژوهشگران با بررسی دقیق ساختار لگن یکی از نمونههای مشهور این گونه با نام LB 1، به نتایجی دست یافتند که فرضیات قبلی را به چالش میکشد. این اسکلت متعلق به زنی بالغ است که حدود ۶۰ تا ۱۰۰ هزار سال پیش در جزیره فلورس اندونزی زندگی میکرد. هدف اصلی این مطالعه این بود که مشخص شود آیا ساختار بدنی این گونه به انسانهای اولیه شبیهتر است یا به اجداد قدیمیتری مانند «لوسی» از گونهی استرالوپیتکوس آفارنسیس.
نتایج تحلیلها نشان میدهد شکل لگن هابیتها شباهت بسیار زیادی به گونههای انسانی دورهی پلیستوسن دارد. بهویژه شباهت این ساختار به «انسان راستقامت» (Homo erectus) چشمگیر است. این معنا را میدهد که هابیتها هنگام جابهجایی روی دو پا، حرکتی نسبتاً شبیه به اعضای جنس انسان داشتهاند و از الگوهای ابتداییتر راه رفتن فاصله گرفته بودند.
رازهای نهفته در غار لئونگ بوا
انسان فلورسی نخستینبار در سال ۲۰۰۳ در غار لئونگ بوا کشف شد و به دلیل جثه بسیار کوچک، لقب «هابیت» را گرفت. این گونه از نظر فیزیکی ویژگیهای عجیبی دارد؛ برای مثال قد برخی از آنها تنها حدود یک متر بود. همین ترکیب از ویژگیهای ابتدایی و پیشرفته، آنها را به یکی از مرموزترین حلقههای مفقوده در تاریخ تکامل تبدیل کرده است.
تا به امروز، شواهد فسیلی در این منطقه نشان میدهد که:
- بقایای حداقل ۹ تا ۱۴ فرد از این گونه در غار لئونگ بوا یافت شده است.
- این موجودات در محیطهای جزیرهای تکامل یافتهاند که احتمالاً بر جثه آنها تأثیر گذاشته است.
- تفاوتهای ساختاری لگن آنها با استرالوپیتکوسها، جایگاه تکاملی آنها را به شاخهی Homo نزدیکتر میکند.
جایگاه تکاملی و ابهامات باقیمانده
اگرچه شباهت لگن هابیتها به انسانهای دورهی پلیستوسن تأیید شده است، اما دانشمندان هنوز بر سر این موضوع که این گونه دقیقاً از کدام شاخهی تکاملی بیرون آمدهاند، به اتفاقنظر نرسیدهاند. با این حال، این مطالعه ثابت میکند که با وجود قد کم و ویژگیهای خاص، مکانیسم حرکتی آنها بسیار پیشرفتهتر از آن بود که تصور میشد و آنها را در جایگاهی نزدیک به انسانهای راستقامت قرار میدهد.