سایهسار گنبد سبز در گرمای مدینه
خورشید مدینه با تندی بر سنگهای سفید صحن مسجدالنبی میتابد. در این میان، چترهای بزرگ سایه افکنده و چشمها مدام در جستوجوی نشانی است که هر بینندهای را به وجد میآورد: گنبد سبز. تماشای این گنبد، معمولاً زبان را میبندد و برنامههای از پیش تعیین شده برای سخن گفتن را به سکوتی عمیق تبدیل میکند. زائران در این لحظات، بیش از آنکه بخواهند حرف بزنند، ترجیح میدهند تنها تماشا کنند و در سکوتی سنگین، بغضهای قدیمی را رها کنند.
پیوند زمانه در مسجدالنبی
هر گوشه از مسجدالنبی، زائر را به قرنها پیش میبرد. اینجا همان جایی است که پیامبر اکرم (ص) با یارانش مینشست و جامعهای بر پایه اخلاق و ایمان بنا میکرد. فاصله زمان و مکان نتوانسته است محبت مسلمانان را از این مکان کم کند. زائران با قدمهایی آرام پیش میروند تا حرمت این مکان حفظ شود و هر گامی، با سلامی به پیشروایی که قرنهاست وجهه مهربانی است، همراه شود.
- تلاشی برای بازسازی جامعهای بر پایه ایمان و اخلاق در عصر نبوت.
- حفظ پیوند عاطفی نسلهای مختلف با سیره نبوی از طریق زیارت.
- تکریم پیامبر (ص) در آستانه میلاد با ذکر و دعا.
رسیدن به نقطه اتصال: روضه شریف
هرچه زائر به روضه شریف نزدیکتر میشود، نگاهش از معماری و شکوه بنا فاصله میگیرد و جای خود را به احساسی عمیق از «رسیدن» میدهد. در این نقطه، نام پیامبر با کوچههای مدینه گره خورده و سلامهایی که سالها از دور فرستاده شده بود، حالا از نزدیک بر زبان جاری میشود. در این فضای معنوی، حتی سکوتها شبیه به گفتگو هستند و اشکهای جاری، زبان گویای دلتنگیهای دیرینه است. اینجا رسیدن به شهری است که عاشقانش برای دیداری کوتاه، سالها انتظار میکشند.