پلههای بلند و وعدههای توخالی
ساکنان یک بلوک آپارتمانی در فاز ۸ خیابان کوهستان، با وجود تحویل واحدهایشان از سال ۱۴۰۰، هنوز با چشمهای بسته منتظر نصب آسانسور هستند. در این بلوک، خانم سالمندی در طبقه سوم زندگی میکند که هر بار برای رفتوآمد با مشقت زیادی دستوپنجه نرم میکند. این وضعیت تنها مختص یک بلوک نیست؛ بسیاری از بلوکهای افتتاح شده در پنج تا شش سال گذشته، بدون آسانسور به مردم تحویل داده شدهاند.
مراجعه مکرر ساکنان به شرکت عمران نتیجهای جز شنیدن عبارت «به زودی» نداشته است. این وعدههای شفاهی اکنون به تأخیری پنجساله تبدیل شده و پیگیریهای مردم برای پایان دادن به مشقت بالا و پایین رفتن از پلهها، بینتیجه مانده است.
چاله آسانسور به جای کابین
مشکل نبود آسانسور در پروژههای مسکن مهر شهر پردیس، بهویژه در فازهای ۸ و ۹ قدیم، به یک بحران تکرارشونده تبدیل شده است. گزارشها نشان میدهد بسیاری از واحدها از نظر ساختمانی تکمیل شدهاند، اما در عمل تنها یک «چاله آسانسور» برای ساکنان به جا مانده است. کابینها و تجهیزات ضروری به دلیل مجموعهای از مشکلات نصب نشدهاند:
- عدم تأمین منابع مالی لازم
- تأخیرهای مکرر پیمانکاران در اجرای تعهدات
- خرید دیرهنگام تجهیزات فنی
- مشکلات مربوط به دریافت تأییدیهها و راهاندازی نهایی
، رئیس اتحادیه آسانسور تأکید کرده است که تأخیر در تأمین تجهیزات، یکی از موانع اصلی در تحویل نهایی این پروژههاست.
شهری بدون خدمات روبنایی
بحران آسانسور تنها تکهای از پازل مشکلات پردیس است. ساکنان این شهر سالهاست از فقدان زیرساختهای ضروری گلایه میکنند. مترویی که هشت سال پیش وعده احداثش داده شده بود، هنوز به مرحله اجرا نرسیده است. علاوه بر این، کمبود شدید درمانگاهها، مراکز خرید و مدارس، زندگی عادی را برای ساکنان این منطقه دشوار کرده و شکاف عمیقی میان وعدههای مسئولان و واقعیتهای شهری ایجاد کرده است.