مدیران پرسپولیس حدود یک ماه پیش، زمانی که مهدی طارمی در فهرست فروش المپیاکوس قرار گرفت، رایزنیها برای جذب او را آغاز کردند. سرخپوشان امیدوار بودند ستارهای با سابقه درخشان طارمی را به جمع خود بازگردانند، اما در نهایت تفاوتهای اقتصادی فوتبال ایران و کشورهای حاشیه خلیج فارس، این پروژه را به بنبست کشاند.
پدیده رضایتنامه؛ جایی که پرسپولیس توانمند بود
بسیاری تصور میکنند عدم توانایی مالی باشگاه در پرداخت مبلغ رضایتنامه، مانع اصلی جذب طارمی بوده است؛ اما واقعیت چیز دیگری است. الوصل امارات برای آزادسازی طارمی حدود 400 هزار دلار به باشگاه المپیاکوس پرداخت کرد. این رقمی است که پرسپولیس نه تنها توان پرداخت آن را داشت، بلکه طبق بررسیها، مدیران سرخپوشان حاضر بودند برای دریافت رضایتنامه این بازیکن، مبلغی بیش از یک میلیون دلار هزینه کنند.
نگاهی به خریدهای اخیر پرسپولیس نشان میدهد که باشگاه در پرداخت مبالغ بالا برای رضایتنامه بازیکنان تردید نمیکند. برای مثال، این باشگاه برای جذب بازیکنانی نظیر شهرآبادی و زارع که از نظر اعتبار و نام با طارمی قابل مقایسه نیستند، هر کدام مبلغی نزدیک به 800 هزار دلار پرداخت کرده است. بنابراین، مبلغ رضایتنامه هرگز مانعی برای بازگشت طارمی نبود.
دیوار بلند دستمزدهای دلاری
مسئله اصلی و نقطه شکست مذاکرات، قرارداد شخصی طارمی با الوصل است. در حالی که پرسپولیس توان پرداخت هزینه انتقال را داشت، اما در برابر دستمزد پیشنهادی باشگاه اماراتی کاملاً ناتوان بود. قراردادی که به دلار منعقد شده، رقمی را پیشبینی کرده که عملاً هیچ باشگاهی در فوتبال ایران، حتی پرسپولیس، توان رقابت با آن را ندارد.
واقعیتهای تلخ اقتصاد فوتبال ایران
این ناکامی نشاندهنده شکاف عمیق میان بودجههای عملیاتی باشگاههای ایرانی و استانداردهای مالی منطقه است. در ادامه میتوان محورهای اصلی این تفاوتها را برشمرد:
- ارز پرداخت:تفاوت بنیادین میان پرداختهای ریالی و دلاری در قراردادهای حرفهای.
- سقف دستمزدها:عدم توانایی باشگاههای داخلی در پرداخت حقوقهای در سطح استانداردهای لیگ امارات.
- جذابیت مالی:اولویت بازیکنان تراز اول در انتخاب مقصدی که ثبات مالی و درآمد ارزی بیشتری داشته باشد.
در نهایت، طارمی با نگاه به آینده مالی و حرفهای خود، الوصل را برگزید و پرسپولیس بار دیگر متوجه شد که در بازار نقلوانتقالات مدرن، داشتن بودجه برای رضایتنامه به تنهایی برای جذب ستارههای سطح اول کافی نیست.