مریم خاکرنگین، مدیرکل دفتر خانواده و بانوان سازمان بهزیستی کشور، با اشاره به نتایج جدیدترین گزارش تحلیلی «طرح غربالگری سلامت جسمی بانوان سرپرست خانوار»، از واقعیتی نگرانکننده در خصوص سلامت این گروه خبر داد. وی تأکید کرد که نرخ بروز سرطان در میان زنان سرپرست خانوار تحت پوشش سازمان بهزیستی، به شکلی معنادار بالاتر از میانگین کشوری است.
جزئیات آماری غربالگری سلامت زنان سرپرست خانوار
بر اساس پایشهای گستردهای که در این راستا صورت گرفته است، دادههای آماری مربوط به سال ۱۴۰۴ و نتایج تا پایان بهار ۱۴۰۵ نشان میدهد که از مجموع ۲۸۴ هزار و ۲۳۳ زن سرپرست خانوار، تعداد ۸۰ هزار و ۷۱۷ نفر با همکاری معاونت بهداشت وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی مورد غربالگری قرار گرفتهاند.
خروجی این فرآیند غربالگری به شرح زیر است:
- شناسایی ۱۰۰۷ مورد ابتلا به انواع سرطان.
- میزان بروز سرطان ۱.۲۵ درصد (معادل ۱۲.۵ مورد در هر هزار نفر غربالگریشده).
خاکرنگین تصریح کرد که هرچند به دلیل ماهیت غربالگری فعال و شناسایی مواردی که پیش از این تشخیص داده نشده بودند، نمیتوان این آمار را به طور مستقیم با نرخ بروز سالانه سرطان در جمعیت عمومی زنان کشور مقایسه کرد، اما این یافتهها نشاندهنده بار قابل توجه بیماری سرطان در این جمعیت است.
چالشهای معیشتی و تأثیر آن بر تشخیص دیرهنگام
مدیرکل دفتر خانواده و بانوان سازمان بهزیستی اشاره کرد که تشخیص دیرهنگام سرطان در زنان سرپرست خانوار بسیار رایج است. وی علت این امر را فشارهای معیشتی شدید و اولویت دادن این زنان به نیازهای اعضای خانواده بر سلامت فردی دانست. در حال حاضر، با توجه به تعداد موارد شناسایی شده، چالش اصلی در این حوزه «تامین هزینههای گزاف درمان» است که نیازمند مداخلات حمایتی گستردهتر است.
راهکارهای قانونی و بسته حمایتی درمان
مریم خاکرنگین با استناد به ظرفیتهای موجود در قانون برنامه هفتم پیشرفت، خواستار تحقق مطالبات واقعی بیماران شد. وی به مفاد قانونی زیر برای بهبود وضعیت درمان اشاره کرد:
- بند «ث» ماده ۷۳ قانون برنامه هفتم پیشرفت: طبق این ماده و آییننامه اجرایی آن، دولت مجاز است برنامه حمایتی درمان مازاد بر بسته بیمه پایه را برای دهکهای پایین درآمدی اجرا کند.
- ماده ۵ آییننامه: طبق این ماده، تدوین «بسته حمایتی مازاد» بر عهده شورای عالی بیمه است تا خلأهای حمایتی در درمان بیماریهای سخت پر شود.
وی در پایان تأکید کرد که دسترسی این گروه آسیبپذیر به خدمات غربالگری و تشخیص زودهنگام، به دلیل نرخ بالای ابتلا، یک ضرورت حیاتی است تا از افزایش مرگومیر و تشدید بحرانهای خانوادگی جلوگیری شود.
