دو روایت از کنترل تنگه‌هرمز / ایران درست می‌گوید یا آمریکا؟

افشین زرگر، دانشیار روابط بین‌الملل، در پاسخ به پرسش اعتماد درباره دو روایت ایران و امریکا از کنترل تنگه هرمز گفت: پرسش دقیق‌تر این نیست که کدام طرف تنگه را کنترل می‌کند، بلکه باید پرسید کدام بازیگر می‌تواند تردد دریایی بیشتری را با هزینه کمتر، ریسک پایین‌تر و برای مدت‌زمان طولانی‌تر تضمین کند. از زاویه‌ای دیگر، مساله اصلی این است که کدام طرف توان افزایش یا کاهش هزینه عبور از این آبراه را دراختیار دارد. این کارشناس روابط بین‌الملل ادامه داد: امریکا می‌کوشد عبور کشتی‌ها از تنگه هرمز را در مسیر موردنظر خود، با ریسک و هزینه کمتر و حجم تردد بیشتر، به‌ویژه در آب‌های نزدیک عمان، مدیریت کند. در مقابل، ایران نیز تلاش دارد تردد از مسیرهای مدنظرش و تحت نظارت بیشتر تهران انجام شود و همچنان از توان ایجاد اختلال در این مسیر برخوردار است. زرگر در ادامه تاکید کرد: بنابراین، ادعای «کنترل مطلق» ازسوی امریکا، ازجمله تاکیدهای مکرر دونالد ترامپ، با واقعیت‌های جغرافیایی و نظامی منطقه همخوان نیست. ایران به ‌دلیل موقعیت ساحلی خود و توانمندی‌های نظامی و جغرافیایی‌اش، همچنان قدرت قابل‌توجهی برای ایجاد اختلال در تردد دریایی در تنگه هرمز دارد. او افزود: روایت‌ها در چنین شرایطی برای اثرگذاری بر افکار عمومی و واداشتن دیگران به پذیرش برداشت خاصی از واقعیت ساخته می‌شوند؛ از این رو، نباید آنها را معادل کنترل مطلق و حقوقی بر تنگه هرمز دانست. امریکا به دنبال مسیر جایگزین هرمز نیست/ ایران نباید برگ برنده‌اش را کم‌اثر کند زرگر در پاسخ به پرسش دوم «اعتماد» درباره ایجاد خطوط جدید کشتیرانی در بستر تنگه هرمز و استفاده امریکا از کریدور جنوبی نیز خاطرنشان کرد: آنچه مطرح می‌شود، به معنای تعریف مسیر جایگزین برای تنگه هرمز نیست، بلکه ناظر به جابه‌جایی مسیرهای عبور در داخل همین تنگه، یعنی انتقال تردد از یک مختصات جغرافیایی به مختصات دیگر است، بنابراین تنگه هرمز کنار گذاشته نمی‌شود. او افزود: امریکا با آگاهی از ا