تعبیرات بالا هر کدام ناظر به یک یا چند آیه قرآنی است: جمله «فَطَرَ الْخَلائِقَ بِقُدْرَتِهِ» ناظر است به آیه «فاطِرِ السَّمواتِ وَ الاَرْضِ» که در چندین سوره قرآن آمده و جمله «نَشَرَ الرِّیاحَ بِرَحْمَتِهِ» ناظر است به آیه «وَ هُوَ الَّذی یُرْسِلُ الرِّیاحَ بُشْریً بَیْنَ یَدَیْ رَحْمَتِهِ»؛ (او کسی است که بادها را بشارت دهنده در پیشاپیش [باران] رحمتش فرستاد). جمله سوّم اشاره دارد به آیه شریفه «وَ اَلقی فِی الاَرْضِ رَواسِیَ اَنْ تَمیدَ بِکُمْ»؛ (در زمین کوه هایی افکند تا شما را نلرزاند).
با توجّه به معنای «فطر» (شکافتن چیزی از طول)، آفرینش در کلام نورانی امام علی(علیه السلام) تشبیه به شکافتن پرده ظلمانی عدم شده، پردهای که یکپارچه و منسجم و خالی از هر گونه شکاف است، ولی قدرت بی پایان حق آن را می شکافد و مخلوقات را از آن بیرون میفرستد و این چیزی است که جز از قدرت او ساخته نیست.
دانشمندان، امروز در این مسأله اتفاق نظر دارند که محال است ما بتوانیم چیزی از عدم به وجود آوریم، یا از وجود به دیار عدم بفرستیم، آنچه در قدرت ماست همان تغییر شکل موجودات است و بس!
تعبیر به رحمت، در مورد وزش بادها تعبیری است گیرا و جذّاب که با لطافت نسیم و وزش باد و آثار مختلف آن مانند حرکت ابرها به سوی زمین های تشنه، تلقیح و بارور ساختن گیاهان، تلطیف و جابجایی هوا، حرکت کشتی ها، تعدیل درجه گرما و سرمای هوا و برکات فراوان دیگر، بسیار سازگار است.
امّا این که چگونه کوهها و صخرهها از لرزش زمین جلوگیری میکنند،