۱۶ مرداد ۱۴۰۵؛ پیمان مکه میان سه قدرت، تلاشی برای مهار محور مقاومت است

به گزارش مشرق، حسن رشوند طی یادداشتی در روزنامه کیهان نوشت: خبر انعقاد توافق‌نامه امنیتی سه‌جانبه میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان که در افکار عمومی به «پیمان مکه» شهرت یافته، بیش از آنکه نشانه‌ای از یک بلوک‌بندی جدید و قدرتمند در غرب آسیا باشد، جلوه‌ای از سردرگمی راهبردی بازیگرانی است که در تلاطم تحولات جدید منطقه‌ای، با دست‌وپا زدن به دنبال سایه‌ای برای امنیت لرزان خود می‌گردند. امضای «پیمان مکه» میان عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان در 16 مرداد 1405، بیش از آنکه یک توافق دفاعی متعارف برای ارتقای صلح منطقه‌ای باشد، یک «بحران‌زایی جدید» و نمایشی مضحک از تلاشی است که هدف آن چیزی جز «مهار محور مقاومت» و فرار از «هراس راهبردی» نیست. در نگاه اول، بندهای هشت‌گانه این توافقنامه با زبانی دیپلماتیک و فریبنده، سعی دارد خود را یک همکاری «دفاعی»، «صلح‌طلبانه» و «غیرتهدیدآمیز» معرفی کند. اما برای چشم ناظران تحولات منطقه‌ای که سال‌هاست دست پنهان و آشکار آنها را در برخی ناامنی‌های غرب آسیا دیده‌اند، این توافق را نه برای «صلح»، بلکه تلاشی برای «مشروعیت‌بخشی به تهاجم» عربستان به یمن و برخی رفتارهای غیرعقلانی سعودی‌ها در همراهی با آمریکا در جنگ‌طلبی‌های منطقه می‌دانند. کشورهایی که چند سال است شاهد بدترین جنایت‌های صهیونیست‌ها در غزه بودند، کوچک‌ترین ائتلافی برای مقابله با جنایات صهیونیست‌ها در این باریکه 360 کیلومتر مربعی که هزاران تن بمب بر سر کودکان غزه ریخته شده بود، نکردند اما اکنون که جبهه مقاومت یمن عرصه را بر سعودی‌ها تنگ کرده‌اند، به تکاپو افتاده‌اند تا ائتلافی را شکل دهند؟! اما درباره این ائتلاف عاریه‌ای چند نکته گفتنی است: 1- طراحان این توافق، بر اصل «دفاع جمعی» تأکید ورزیده‌اند؛ اصلی که مدعی است هرگونه حمله به یکی، حمله به همه است. اما آیا این توافق می‌تواند خلأ راهبردی ناشی از «ناتوانی آمریکا» را پر کند؟ عربستان که سال‌ها امنیت خود را به چک‌های میلیاردی برای واشنگتن گره زده بود، اکنون با مشاهده‌ ناتوانی سامانه‌های دفاعی گران‌قیمت غربی در برابر اراده