نیروگاه سن لورن واقع در منطقه لوآر-اِ-شر فرانسه، یکی از مراکز اصلی برنامه توسعه انرژی هستهای این کشور در دهه ۱۹۶۰ بود. در آن دوران، فرانسه از فناوری راکتورهای گاز-گرافیت (UNGG) استفاده میکرد که در آنها از اورانیوم طبیعی به عنوان سوخت و دیاکسید کربن به عنوان خنککننده بهره میبردند.
جزئیات حادثه در راکتور A1
در تاریخ ۱۷ اکتبر ۱۹۶۹ (۲۵ مهر ۱۳۴۸)، حین فعالیت راکتور شماره A1 در نیروگاه سن لورن، اختلالی در عملکرد سیستم سوخت رخ داد. پیامدهای این اختلال عبارت بودند از:
- ذوب شدن حدود ۵۰ کیلوگرم از سوخت اورانیومی راکتور.
- آسیب دیدن چندین مجموعه سوخت در قلب راکتور.
- عدم وقوع انفجار شدید یا تخریب گسترده سازهای به دلیل طراحی سیستمهای کنترلی.
با وجود آسیبهای وارده، اقدامات کنترلی باعث شد که حادثه در داخل تاسیسات محدود بماند و از رهاسازی گسترده مواد رادیواکتیو در محیط جلوگیری شود.
ارزیابی شدت حادثه در مقیاس بینالمللی
این رویداد در سطح ۴ مقیاس بینالمللی رویدادهای هستهای (INES) قرار گرفت. طبق این مقیاس که از ۰ تا ۷ رتبهبندی میشود، سطح ۴ نشاندهنده حادثهای با پیامدهای قابل توجه برای تاسیسات هستهای است، هرچند که در این مورد خاص، تأثیر گستردهای بر محیط خارج از نیروگاه مشاهده نشد.
پیامدهای حادثه و وضعیت تلفات
حادثه سن لورن با وجود آسیبهای جدی به قلب راکتور، بدون هیچگونه تلفات انسانی یا آسیب جدی به سلامت افراد گزارش شده است. این واقعه نشان داد که حتی در نسل نخست فناوریهای هستهای با قدرت کمتر نسبت به نیروگاههای مدرن، مشکلات مربوط به طراحی و مدیریت سوخت میتواند پیامدهای جدی به همراه داشته باشد.