در هفتههای اخیر، سطح تهدیدات مقامات ایالات متحده علیه زیرساختها، تاسیسات هستهای و مقامات ایرانی افزایش یافته است. این تغییر رویکرد پس از جمعبندیهای راهبردی در مورد نحوه اعمال حاکمیت ایران بر تنگه هرمز و تغییر در نرخ تردد کریدورهای دریایی صورت گرفته است.
ریشههای تنش در کریدورهای دریایی
از حدود تاریخ ۱۶ تیر ماه، تغییراتی در معادلات دریایی منطقه مشاهده شده است که شامل موارد زیر میباشد:
- افزایش نرخ تردد از کریدور جنوبی نسبت به مسیرهای پیشین.
- مواجهه شناورهایی که قصد تردد از مسیر شمالی را داشتند با تهدیدهای ارتش آمریکا.
- تلاش برای ایجاد اختلال در دریانوردی از طریق فشار بر استانهای جنوبی ایران.
با گذشت حدود ۲۰ روز از این روند، به نظر میرسد رویکرد نظامی سنتکام (CENTCOM) نتوانسته است در نظام تصمیمگیری ایران تغییری ایجاد کند. در نتیجه، با گسترش مناقشات به مناطق بابالمندب و سوئز، ایالات متحده از حملات مستقیم در جنوب کاسته و به سمت تهدیدات سیاسی و گرفتن امتیاز حرکت کرده است.
خط قرمز ایالات متحده و نظم منطقه
تمرکز اصلی سیاستهای آمریکا در این بحران، جلوگیری از اعمال حاکمیت یکجانبه ایران بر تنگه هرمز است. این موضوع فراتر از مدیریت قیمت انرژی یا سیاستهای داخلی آمریکا بوده و به نظم آینده خلیج فارس و منطقه گره خورده است.
بر اساس تحلیلهای موجود، ایالات متحده ممکن است برای جلوگیری از تثبیت حاکمیت انحصاری ایران بر این تنگه، از روشهای زیر استفاده کند:
- ارائه مشوقهای مالی متعدد.
- پذیرش ظاهری ایران به عنوان بخشی از مدیریت آینده تنگه، اما با هدف محدود کردن قدرت حاکمیتی آن.