تسهیلات اشتغالزایی به عنوان یکی از ابزارهای اصلی برای خروج مددجویان از چرخه فقر شناخته میشود. هدف از این حمایتها، فراتر از تزریق نقدینگی، ایجاد بستری برای توانمندسازی واقعی و دستیابی به درآمد پایدار برای خانوادههای تحت پوشش نهادهای حمایتی است.
چالشهای تورم در مسیر اشتغالزایی
در شرایط کنونی اقتصاد ایران، تورم مزمن و افزایش قیمت تجهیزات و مواد اولیه، کارایی وامهای اشتغال با سقفهای قدیمی را کاهش داده است. کارشناسان معتقدند سقف فعلی ۲۰۰ میلیون تومان، با هزینههای واقعی راهاندازی یک کسبوکار خرد فاصله زیادی دارد و عملاً نمیتواند منجر به ایجاد یک واحد تولیدی استاندارد شود.
ضرورت بازنگری در مبالغ تسهیلات
- عدم کفایت مبالغ فعلی برای پوشش هزینههای جاری و تجهیزات.
- احتمال هدررفت منابع بانکی در صورت عدم تناسب مبلغ وام با نیازهای بازار.
- نیاز به افزایش سقف فردی تسهیلات به ۵۰۰ میلیون تومان برای اثربخشی طرحها.
- پیشنهاد بازپرداخت ۷ ساله جهت کاهش فشار مالی بر مددجویان.
احمد بیگدلی، عضو کمیسیون تلفیق بودجه ۱۴۰۵ مجلس شورای اسلامی، با اشاره به ضرورت همسوسازی سیاستهای حمایتی با واقعیتهای اقتصادی کشور، بر لزوم بازنگری در شرایط پرداخت این تسهیلات تأکید کرده است. به گفته وی، برای اینکه وامهای اشتغال به جای هزینه، به سرمایهای برای تولید تبدیل شوند، باید مبالغ متناسب با نرخ تورم و زمانبندی بازپرداخت منطقی در اختیار متقاضیان قرار گیرد.
این طرح در حالی مطرح میشود که سیاستگذاران اقتصادی به دنبال راهکارهایی برای جلوگیری از تبدیل شدن تسهیلات حمایتی به بدهیهای معوق هستند. افزایش سقف وام به ۵۰۰ میلیون تومان میتواند به متقاضیان اجازه دهد تا طرحهای تولیدی خود را با ابعاد استاندارد و اثربخش به مرحله اجرا برسانند و در بلندمدت به استقلال مالی دست یابند.