درگذشت بهرام بیضایی، نمایشنامهنویس و سینماگر سرشناس ایرانی، در تاریخ پنجم دیماه ۱۴۰۲، در کالیفرنیای آمریکا، موجی از واکنشهای داخلی و خارجی را به همراه داشت. بیضایی که به عنوان یکی از بزرگترین چهرههای هنرایرانشناخته میشد، در ۸۷ سالگی و در سالگرد تولدش، از دنیا رفت و این واقعه به واسطه زندگیاش در تبعید، احساسات متعددی را برانگیخت.
واکنشها به درگذشت بیضایی
بسیاری از چهرههای سینمایی و فرهنگی در ایران و دیگر نقاط جهان به درگذشت او واکنش نشان دادند. شخصیتهای فرهنگی و هنری، آزادگی حرفهای و شخصیت هنری بیضایی را ستودند و ایستادگیاش در برابر سانسور و محدودیتهای حکومتی را تحسین کردند. برخی از این واکنشها به نقد حکومت ایران و قدرنشناسی آن نسبت به هنرمندان برجسته کشور اشاره داشت.
میراث هنری واجتماعی
بهرام بیضایی در بیش از شش دهه فعالیت هنری، مرزهای بین نویسندگی، نمایشنامهنویسی، کارگردانی و نظریهپردازی را از میان برداشت. او با آثار خود، همواره در پی روایتهای غیررسمی و تاریخنگاری مستقل بود و به صداهای سرکوبشده در جامعه توجه میکرد. آثار او همچون "پهلوانان" و "مرگ یزدگرد"، همواره با مضامین اجتماعی و انتقادی شناخته میشوند.
زندگی بیضایی در تبعید، موضوعی است که بسیاری از منتقدان و هنرمندان به آن اشاره کردند. او که از حدود ۱۵ سال پیش به آمریکا مهاجرت کرده بود، در غربت درگذشت و این امر نشانهای از فرار از سانسور و محدودیتهایسیاسیدر ایران است.
نتیجهگیری
بهرام بیضایی نه تنها یک هنرمند بزرگ، بلکه نماد ایستادگی در برابر سانسور و تلاش برای حفظ آزادی بیان در هنر بود. درگذشت او به عنوان یک ضایعه بزرگ برای فرهنگ و هنر ایران تلقی میشود و یاد و آثارش همچنان در خاطر و دل مردم باقی خواهد ماند.
