رایزنی‌های دیپلماتیک برای حل‌وفصل بحران یمن
سید عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در سفر دو روزه خود به بغداد، موضوع بحران یمن را به یکی از محورهای اصلی گفتگوهای خود با مقام‌های منطقه‌ای و بین‌المللی تبدیل کرد. هدف تهران در این نشست، جایگزینی راهکارهای سیاسی با مداخلات نظامی و تسهیل مسیر گفتگو میان عربستان سعودی و طرف‌های یمنی است.
، رئیس دستگاه دیپلماسی ایران با چندین مقام کلیدی دیدار کرد تا مواضع تهران را شفاف کند:
- دبیرکل سازمان همکاری اسلامی:عراقچی در دیدار با اسماعیل ولد الشیخ احمد، بر لزوم تقویت همبستگی کشورهای اسلامی و ایفای نقشی بی‌طرفانه توسط دبیرخانه این سازمان تاکید کرد.
- وزیر خارجه مصر:هر دو طرف بر این باور بودند که تنها مسیر دیپلماسی می‌تواند بحران یمن را به پایان برساند.
- نخست‌وزیر عراق:در گفتگو با علی الزیدی، موضوعات مربوط به کاهش تنش‌ها و یافتن راهکارهایی برای پایان دادن به محاصره دریایی یمن مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت.
تنش بر سر پیش‌نویس قطعنامه بغداد
با وجود رایزنی‌ها، اختلاف‌نظرهای جدی درباره متن پیش‌نویس قطعنامه مربوط به یمن در این نشست دیده شد. عراقچی در گفتگو با خبرنگاران اشاره کرد که عربستان، ایران و دیگر کشورهای حاضر، دیدگاه‌های متفاوتی را مطرح کرده‌اند و متن نهایی هنوز حاصل نشده است.
وزیر خارجه ایران صراحتاً اعلام کرد که توازن و انصاف در بیانیه پایانی شرط پذیرش آن است. او تاکید کرد اگر دیدگاه‌های طرف‌های مختلف به‌طور متوازن در متن گنجانده نشود، جمهوری اسلامی ایران قطعنامه را امضا نخواهد کرد.
تضاد رویکردها در منطقه
این تحرکات دیپلماتیک ایران در حالی صورت می‌گیرد که برخی کشورهای منطقه در چارچوب «توافق مکه» یا با هدف حمایت مستقیم از ریاض، در حال تقویت همکاری‌های نظامی خود با عربستان سعودی هستند. تهران در مقابل این روند، بر لزوم کنار گذاشتن رویکرد نظامی و بازگشت به میز مذاکرات اصرار دارد.
این رایزنی‌ها برای ایران چه معنایی دارد؟
تمرکز ایران بر بحران یمن در محیط سازمان همکاری اسلامی، تلاشی برای به رسمیت شناختن نقش تهران به عنوان یک تسهیل‌گر در مناقشات منطقه‌ای است. این رویکرد نشان می‌دهد ایران می‌کوشد از طریق نهادهای چندجانبه، فشار را برای توقف مداخلات نظامی در یمن افزایش دهد.
از سوی دیگر، ایستادگی عراقچی در برابر امضای یک قطعنامه غیرمتوازن، نشان‌دهنده تلاش تهران برای جلوگیری از تثبیت روایت‌های یک‌جانبه در اسناد رسمی سازمان همکاری اسلامی است؛ جایی که توازن متن می‌تواند بر مشروعیت سیاسی طرفین در آینده تاثیر بگذارد.