شکاف زمانی و رکوردهای از دست رفته
قویدل تأکید میکند که عملکرد تیم ملی ایران در بازیهای آسیایی با افت جدی مواجه بود. به گفته او، تقریباً تمام قایقرانان ایرانی در بخش‌های مردان، زنان و مواد میکس، حدود ۵ ثانیه از رکوردهای اصلی خود فاصله گرفتند. او در مورد ماده کایاک دونفره ۵۰۰ متر اشاره کرد که با وجود ثبت یکی از بهترین زمان‌های خود، باز هم ۲ تا ۳ ثانیه کندتر از رکورد معمولشان پارو زدند.
او معتقد است اگر این افت بدنی به ۵ ثانیه می‌رسید، احتمالاً حتی مدال برنز را هم به دست نمی‌آوردند. با این حال، او عملکرد خود و علی آقامیرزایی را با توجه به شرایط دشوار، موفق می‌داند زیرا توانستند روی سکو بروند.
اشتباهات در محل و زمان‌بندی آماده‌سازی
ملیپوش کایاک ایران دلیل اصلی این افت را نقص در برنامه‌ریزی و زمان‌بندی رسیدن به اوج آمادگی می‌داند. او به چند نکته کلیدی در این زمینه اشاره کرد:
- محل تمرین:قویدل می‌گوید پس از تمرینات ارتفاعی در اردبیل، بازگشت به تهران اشتباه بود و محیط‌هایی مانند انزلی به دلیل شرایط آب و هوایی، گزینه مناسب‌تری برای ادامه آماده‌سازی بودند.
- تأخیر در حضور در مسابقات:تیم‌های رقیب حدود دو هفته زودتر در محل مسابقات حاضر شدند تا بدنشان با محیط سازگار شود، اما ورزشکاران ایرانی این فرصت را نداشتند.
- وضعیت بدنی:او معتقد است در زمان شروع رقابت‌ها، بدن آن‌ها تازه در مسیر بازیابی بود و برای رسیدن به اوج آمادگی، به حداقل ۱۰ روز زمان بیشتر نیاز داشتند.
قویدل در پایان اشاره کرد که رکورد او و آقامیرزایی در ماده دونفره، با وجود طوفان، هوای سرد و شرایط نامناسب جوی، یکی از بهترین‌هایشان بود.
این انتقادات برای قایقرانی ایران چه معنایی دارد؟
اظهارات قویدل نشان می‌دهد که تکیه بر توان فردی ورزشکاران برای کسب مدال، جایگزینی برای برنامه‌ریزی علمی نیست. وقتی یک ورزشکار در شرایطی که بدنش در مرحله «بازیابی» است و با وجود شرایط نامناسب جوی مدال می‌گیرد، یعنی پتانسیل برای کسب رتبه‌های بالاتر وجود داشته اما مدیریت زمان‌بندی و مکان‌های تمرینی مانع شده است.
در ورزش‌های زمان‌محور مثل کایاک که ثانیه‌ها تعیین‌کننده هستند، اختلاف ۲ تا ۵ ثانیه‌ای که قویدل به آن اشاره کرد، نتیجه مستقیم اشتباهات در آماده‌سازی است و نشان می‌دهد فاصله ایران با طلا، بیش از آنکه فنی باشد، مدیریتی است.