تکذیب سفارت ایران در برلین درباره ادعاهای دادگاه هامبورگ

حکم دادگاه هامبورگ و اتهامات علیه ایران

دادگاهی در هامبورگ روز پنجشنبه حکم زندان برای دو نفر را صادر کرد. این دادگاه مدعی شد یکی از محکومان با دستگاه اطلاعاتی ایران در ارتباط بوده و برنامه‌ریزی کرده است تا علیه برخی شخصیت‌ها و مراکز یهودی در خاک آلمان اقدام کند. این پرونده در حالی پیش می‌رود که محافل غربی در هفته‌های اخیر فضای امنیتی متشنجی را علیه ایران ایجاد کرده‌اند.

پاسخ قاطع برلین به رویترز

سفارت ایران در برلین جمعه ۲۴ مهر ۱۴۰۵ در پاسخ به پرسش خبرگزاری رویترز، اتهامات مطرح‌شده در این دادگاه را به شدت رد کرد. نمایندگی دیپلماتیک ایران تأکید کرد که این ادعاها هرگونه اعتباری ندارند و باید مردود شمرده شوند.

سفارت کشورمان در این واکنش به مواضع رسمی پیشین خود در تاریخ‌های اول ژوئیه ۲۰۲۵ و ۲۳ مه ۲۰۲۶ استناد کرد و تصریح کرد که جمهوری اسلامی ایران هرگونه انتساب ادعایی در این خصوص را قاطعانه رد می‌کند.

استناد به تاریخ همزیستی و نقد استانداردهای دوگانه

سفارت ایران در برلین برای اثبات بی‌اساس بودن اتهامات، به ریشه‌های فرهنگی و دینی مردم ایران اشاره کرد. در این پاسخ آمده است که احترام به پیروان ادیان ابراهیمی، به‌ویژه یهودیان، در تاریخ و باورهای مردم ایران جایگاه ویژه‌ای دارد و پیشینه همزیستی مسالمت‌آمیز جامعه یهودیان در این سرزمین، گواهی بر این موضوع است.

سفارت ایران همچنین رویکرد غرب را در قبال امنیت پیروان ادیان «دوگانه» خواند و به موارد زیر اشاره کرد:

• سکوت محافل غربی در برابر حمله به اماکن مذهبی یهودیان در ایران.
• تضاد میان ادعاهای حقوق بشری غرب با واقعیت‌های موجود.
• تجاوزات نظامی رژیم اسرائیل علیه ایران، از جمله حمله موشکی ۷ آوریل ۲۰۲۶ توسط جنگ‌طلبان آمریکایی و اسرائیلی.

از دیدگاه سفارت ایران، تکرار ادعاهای ساختگی و جهت‌دار در حالی که غرب در برابر تجاوزات نظامی اسرائیل سکوت می‌کند، یک «طنز تلخ» است.

این خبر برای مخاطب ایرانی چه معنایی دارد؟

این پرونده نشان می‌دهد که دادگاه‌های اروپایی همچنان به عنوان ابزاری برای اعمال فشار سیاسی و تداوم فضای اتهام‌زنی علیه ایران به کار می‌روند. استفاده از موضوع «امنیت اقلیت‌ها» برای تخریب چهره بین‌المللی ایران، رویکردی است که در سال‌های اخیر در کشورهای غربی شدت گرفته است.

از سوی دیگر، واکنش سفارت ایران در برلین تلاش می‌کند با یادآوری تاریخ همزیستی مذهبی در ایران و اشاره به حملات نظامی اسرائیل، روایت رسمی غرب را به چالش بکشد و تضاد میان شعارهای حقوق بشری و اقدامات عملی غرب را برجسته کند.