پروژه‌ی ساخت تالار رقص جدید کاخ سفید، با وجود شعارهای اولیه مبنی بر تأمین هزینه‌ها از طریق بخش خصوصی، ابهامات زیادی را درباره‌ی رابطه‌ی شرکت‌های بزرگ آمریکایی و دولت ترامپ ایجاد کرده است. گزارش واشنگتن‌پست نشان می‌دهد که تاکنون ۳۳۳ میلیون دلار کمک خصوصی جمع‌آوری شده که بخش بزرگی از آن را ثروتمندانی پرداخت کرده‌اند که منافع تجاری‌شان با دولت فدرال گره خورده است.
لیستt پرداخت‌کنندگان؛ از اپل تا لاکهید مارتین
برخی از شرکت‌های پیشرو در دنیای فناوری و صنایع نظامی، مبالغ هنگفتی را برای این پروژه تخصیص داده‌اند. توزیع این کمک‌ها به شرح زیر است:
- اپل و انویدیا:هر یک ۲۵ میلیون دلار پرداخت کرده‌اند.
- خانواده ادلسون و چارلز ارگن (رئیس دیش نت‌ورک):هر کدام ۲۵ میلیون دلار کمک کرده‌اند.
- مایکروسافت، پالانتیر و لاکهید مارتین:هر یک ۱۰ میلیون دلار به این پروژه تزریق کرده‌اند.
در حالی که انویدیا تأکید کرده این پرداخت هیچ ارتباطی به منافع تجاری شرکت ندارد، اپل از هرگونه اظهارنظر در این باره پرهیز کرده است.
تضاد منافع و پنهان‌کاری در فهرست اهداکنندگان
نکته‌ی چالش‌برانگیز اینجاست که نیمی از کل کمک‌های دریافتی متعلق به شرکت‌ها یا مدیرانی است که در دوره‌ی دوم ریاست‌جمهوری ترامپ، قراردادهای دولتی داشته‌اند. این موضوع باعث شده منتقدان بپرسند آیا این مبالغ واقعاً کمک‌های داوطلبانه هستند یا بهایی برای دسترسی به قدرت و نفوذ در تصمیمات دولت؟
کاخ سفید تاکنون از انتشار فهرست کامل اهداکنندگان خودداری کرده و سخنگوی دولت تنها به این اشاره کرده که این شرکت‌ها نماینده‌ی طیف گسترده‌ای از کسب‌وکارهای بزرگ آمریکایی هستند.
شکست ترامپ در دریافت بودجه از کنگره
دونالد ترامپ در ابتدا اعلام کرده بود که هزینه ۴۰۰ میلیون دلاری این پروژه را خودش و برخی ثروتمندان تأمین می‌کنند. اما تلاش‌های بعدی او برای دریافت یک میلیارد دلار از کنگره جهت ایجاد امکانات امنیتی و پناهگاه‌های زیرزمینی با شکست مواجه شد و همین موضوع باعث شد فشار برای جمع‌آوری پول از بخش خصوصی افزایش یابد.
این خبر برای مخاطب ایرانی چه معنایی دارد؟
این گزارش تصویری عریان از سازوکار قدرت در ایالات متحده ارائه می‌دهد؛ جایی که مرز میان کمک‌های مالی و لابی‌گری برای کسب قراردادهای دولتی بسیار کمرنگ است. برای مخاطب ایرانی که با ساختار سیاسی آمریکا مواجه است، درک این نکته ضروری است که تصمیمات کلان در واشنگتن تنها بر اساس سیاست‌های عمومی نیست، بلکه نفوذ مالی شرکت‌های عظیم فناوری و نظامی (Military-Industrial Complex) نقشی کلیدی در هدایت دولت‌ها ایفا می‌کند.
این اتفاق نشان می‌دهد که حتی در پروژه‌های نمادین مانند ساخت یک تالار رقص، تضاد منافع و وابستگی متقابل رئیس‌جمهور آمریکا به سرمایه‌داران بزرگ مشهود است.