توهم بازدارندگی از طریق امضای سند
رئیس مجلس شورای اسلامی در گفت‌وگوی تلویزیونی چهارشنبه ۲۲ مهرماه، به پرسش‌های مربوط به مذاکرات با آمریکا پاسخ داد. او تأکید کرد که امضای هر سندی، حتی اگر وعده‌هایی در آن گنجانده شده باشد، مانع از حمله دشمن نمی‌شود. به باور او، اتکا به کاغذها برای متوقف کردن طمع آمریکا اشتباه است و سند توافق به تنهایی بازدارندگی ایجاد نمی‌کند.
ماهیت دشمن و استراتژی «جنگ و مذاکره»
قالیباف ریشه این وضعیت را در دشمنی عمیق ایالات متحده و خوی استکباری آن دانست. او معتقد است طمع آمریکا برای «بلعیدن ایران» چنان است که تنها با قدرت متوقف می‌شود و زورگویی، طمع این کشور را بیشتر میکند.
از نظر رئیس قوه مقننه، neither تنش‌زایی صرف برای خسته کردن دشمن و nor مذاکره به تنهایی راهکار نهایی نیست. او مسیر رسیدن به بازدارندگی پایدار را در ترکیب دو رویکرد می‌بیند:
- شجاعت در میدان جنگ و مقابله با دشمن زورگو.
- پیشبرد مذاکرات در کنار تقویت توان نظامی.
او تأکید کرد ایران باید چنان قدرتمند شود که آمریکا و سایر بازیگران منطقه‌ای و جهانی متوجه شوند دستیابی به اهدافشان علیه ایران غیرممکن است. تنها در این حالت است که کسی جرئت حمله به کشور را نخواهد داشت.
این دیدگاه برای سیاست‌های ایران چه معنایی دارد؟
سخنان قالیباف بازتاب‌دهنده رویکردی است که در سال‌های اخیر در بدنه حاکمیتی ایران تقویت شده؛ یعنی اولویت دادن به «قدرت سخت» برای تقویت جایگاه در میز مذاکرات. این دیدگاه بر این فرض استوار است که دیپلماسی بدون پشتوانه نظامی و بازدارنده، تأثیری بر تغییر رفتار استراتژیک آمریکا نخواهد داشت.
در واقع، تأکید بر «ترکیب جنگ و مذاکره»، تلاش برای ایجاد تعادلی است که در آن قدرت نظامی به عنوان ابزاری برای تضمین نتایج مذاکرات عمل کند، نه جایگزینی برای آن.