«ما می‌توانیم»؛ فراتر از توان فردی
رئیسجمهور روز دوشنبه بیستم مهر در دانشگاه شهید بهشتی با اشاره به پیچیدگی‌های وضعیت موجود، بر لزوم تغییر نگاه از توان فردی به توان جمعی تأکید کرد. او با بیان این جمله که «من به‌تنهایی نمی‌توانم، اما ما می‌توانیم»، خاطرنشان کرد که باور به قدرت جمعی، نخستین گام برای عبور از دشواری‌های پیش رو است.
پزشکیان معتقد است کسانی که در مسیر کسب علم و افزایش دانایی گام برمی‌دارند، می‌توانند راهگشای جامعه باشند. او از دانشجویان و نخبگان خواست تا تسلیم شرایط نشوند و با تکیه بر عزم و ایمان، مسیرهای جدیدی برای رفع گرفتاری‌های ملی پیدا کنند.
تغییر رویکرد در شناسایی مدیران شایسته
یکی از محورهای سخنان رئیسجمهور، نقد این تصور بود که مدیریت کشور تنها در اختیار عده‌ای محدود است. او صراحتاً اعلام کرد که این باور را ندارد که تنها افراد محدودی توانایی اداره امور کشور را دارند. پزشکیان تأکید کرد که در ایران افرادی شایسته حضور دارند که می‌توانند برای عزت و سربلندی مردم، مسئولیت‌های عالی را بر عهده بگیرند.
او به چند نکته کلیدی اشاره کرد:
- توانایی مدیران فعلی و دانشگاهیان برای تصدی پست‌های کلیدی مانند وزارت‌ها و حتی ریاست‌جمهوری.
- ضرورت ایجاد فضای مناسب و دادن میدان به استعدادها برای شکوفایی.
- اشاره به تجربه واگذاری اختیارات به استانداران در دوران جنگ به عنوان الگویی از توزیع قدرت.
نقش علم در گره‌گشایی ملی
رئیسجمهور تأکید کرد نخبگان نباید در برابر شرایط سر خم کنند. از نظر او، افرادی که اهل دانش هستند، ابزار لازم برای رفع مشکلات جامعه را در اختیار دارند، مشروط بر اینکه زمینه لازم برای نمایش توانمندی‌هایشان فراهم شود. او بر این باور است که با حضور فعال اهل علم در میدان مدیریت، کشور قادر است با قدرت از بحران‌ها عبور کند.
این سخنان برای جامعه دانشگاهی چه معنایی دارد؟
تأکید پزشکیان بر «ما می‌توانیم» و رد ایده انحصار مدیریت در دست عده‌ای خاص، سیگنالی برای بازگشت تکنوکرات‌ها و متخصصان دانشگاهی به بدنه اجرایی دولت است. این رویکرد نشان می‌دهد دولت درصدد است برای حل مشکلات ساختاری، به جای تکیه بر روش‌های سنتی، از ظرفیت‌های علمی و پژوهشی دانشگاه‌ها به عنوان بازوی اجرایی استفاده کند.
برای دانشجویان و استادان، این سخنان به معنای باز شدن احتمالی فضای مدیریت در سطوح کلان است؛ هرچند تحقق این امر مستلزم تبدیل این باورها به سازوکارهای اداری و سیاسی ملموس در نظام انتصابات دولتی است.