از فراخوان مرداد تا گالری خانه طهران
روایت بصری اشعار محمدرضا شفیعی کدکنی، این بار در قالب یک نمایشگاه سراسری در خانه طهران به نمایش درآمد. این رویداد که با عنوان «اگر میشد صدا را دید» برگزار می‌شود، حاصل همکاری نزدیک «انجمن تصویرگران ایران» و جایزه «آینه‌دار دوران» است. فرآیند اجرایی این جشنواره از مردادماه جاری با انتشار فراخوان آغاز شد و تا اول مهرماه فرصت ارسال آثار برای هنرمندان باز بود.
داوران در مرحله اول، حجم گسترده‌ای از آثار را بررسی کردند. از مجموع ۵۱۰ اثر رسیده، تنها ۶۳ اثر توانستند تاییدیه داوران را بگیرند و به مرحله نمایشگاه راه یابند. این آثار اکنون در خانه طهران قرار دارند تا مخاطبان بتوانند تفسیرهای بصری مختلف از جهان شعری کدکنی را مشاهده کنند.
تیم داوری و مدیریت هنری
نظارت بر کیفیت آثار و انتخاب نهایی بر عهده تیمی از چهره‌های شناخته‌شده حوزه تصویرگری بود. کیانوش غریب‌پور در نقش مشاور رویداد و مدیر هنری و کمال طباطبایی به عنوان دبیر هنری، هدایت این مسیر را بر عهده داشتند. همچنین هیات داوران شامل افراد زیر است:
- سیدعباس دعایی (دبیر رویدادهای جایزه آینه‌دار دوران)
- محمدعلی بنی‌اسدی
- اقبال معتضدی
- عاطفه ملکی‌جو
- مانلی منوچهری
- نجلا مهدوی
روایتی از ادبیات در قاب تصویر
سیدعباس دعایی اشاره کرد که محوریت رویدادهای جایزه «آینه‌دار دوران»، روایت هنری از آثار بزرگان فرهنگ و ادبیات ایران است. این رویکرد پیش از این در دوره قبل نیز اجرا شده بود؛ جایی که تمرکز بر آثار مکتوب محمدابراهیم باستانی پاریزی با عنوان «تا صد سالگی» بود.
کمال طباطبایی، دبیر هنری این رویداد، توضیح داد که ایده فعلی از همان تجربه «تا صد سالگی» شکل گرفت، اما این بار تمایل جایزه آینه‌دار دوران بر روی شاعران و نویسندگان معاصر متمرکز بود. اجرای این پروژه به دلیل پیچیدگی‌های اجرایی، نیازمند همکاری گسترده بود؛ تا جایی که هر دو هیات مدیره (قبلی و فعلی) انجمن تصویرگران ایران برای به ثمر رسیدن این نمایشگاه با یکدیگر همکاری کردند.
این نمایشگاه برای مخاطب هنر و ادبیات چه معنایی دارد؟
تبدیل کلمات و استعاره‌های پیچیده شعر شفیعی کدکنی به تصویر، نوعی «ترجمه هنری» است که لایه‌های جدیدی از معنا را پیش روی مخاطب می‌گذارد. برای خوانندگانی که با شعر کدکنی آشنا هستند، این آثار می‌تواند دریچه‌ای تازه برای درک تصاویر ذهنی شاعر باشد و برای نسل جدید، راهی برای ورود به دنیای شعر معاصر ایران از طریق هنر بصری فراهم کند.
همچنین، همکاری دو دوره مدیریتی انجمن تصویرگران ایران در این پروژه، نشان‌دهنده اهمیت موضوع و پذیرش جمعی برای بازخوانی آثار ادبیات معاصر در قالب هنر مدرن است.