سیدعباس عراقچی در حاشیه همایش بینالمللی «اکوساید؛ جنایت خاموش»، با نامهای از یکی از دانش‌آموزان بازمانده حمله به مدرسه شجره طیبه میناب مواجه شد. این نامه که توسط فاطمه‌زهرا شیخ‌آبادی نوشته شده، فراتر از یک یادداشت ساده، فریادی برای عدالت و یادآوری فقدان است.
داستانی از فقدان در نامه‌ی فاطمه‌زهرا
فاطمه‌زهرا در نامه‌اش از همکلاسی‌هایش یاد می‌کند؛ دخترکانی که در جریان حمله ارتش آمریکا به مدرسه شجره طیبه میناب جان باختند. او نامهای نیایش، سوناز، باران و زینب را می‌نویسد و از غم دوری آن‌ها می‌گوید. او معتقد است زنده ماندنش برای یک دلیل است: اینکه یاد دوستانش را زنده نگه دارد و اجازه ندهد نام آن‌ها در تاریخ فراموش شود.
این دانش‌آموز در بخشی از نامه‌اش، سوالی صریح و تکاندهنده از سازمان ملل متحد می‌پرسد. او می‌خواهد بداند چرا این سازمان در برابر فاجعه‌ای که کودکان را هدف قرار داده سکوت کرده است و چرا حمایت از حقوق کودکان در عمل به نتیجه نرسیده است. او همچنین از مردم ایران می‌خواهد تا در کنار او باشند تا یاد این کودکان زنده بماند.
تعهد وزارت خارجه به پاسخگویی بینالمللی
عراقچی دریافت این نامه را فراتر از یک اتفاق یا ابراز همدردی می‌داند. او تأکید کرد که وزارت امور خارجه اکنون مسئولیتی سنگین بر دوش دارد. این مسئولیت در محورهای زیر تعریف می‌شود:
- ثبت دقیق حقیقت و مستندسازی جنایات رخ داده در مدرسه میناب.
- پیگیری حقوقی و بینالمللی برای محکوم کردن این اقدام.
- تلاش برای پاسخ‌گو کردن آمران و عاملان این حمله.
وزیر امور خارجه صراحتاً اعلام کرد که وظیفه خود می‌داند صدای فاطمه‌زهرا و روایت کودکان میناب را به مجامع بینالمللی برساند تا حقیقت این جنایت در برابر جهان فریاد زده شود.
این خبر برای جامعه حقوقی و دیپلماتیک ایران چه معنایی دارد؟
تلاش برای تبدیل یک روایت شخصی به یک پرونده حقوقی در سطح بینالمللی، نشان‌دهنده رویکردی است که می‌خواهد جنایات علیه غیرنظامیان را از فضای احساسی خارج کرده و به فضای دادگاه‌های بینالمللی منتقل کند. وقتی مقام اول دیپلماسی کشور از «پاسخ‌گو کردن عاملان» سخن می‌گوید، در واقع بر لزوم مستندسازی قانونی تأکید دارد.
این موضوع از آن جهت اهمیت دارد که حملات به زیرساخت‌های آموزشی در مناطق درگیر جنگ، همواره یکی از جدی‌ترین نقض‌های حقوق بشر محسوب می‌شود. پیگیری این پرونده می‌تواند به عنوان الگویی برای به چالش کشیدن سکوت سازمان‌های بینالمللی در برابر جنایات مشابه مورد استفاده قرار گیرد.