چهار سال پیش، «پوست شیر» با روایت داستان دختری ربوده شده و تلاشی سخت برای یافتن او، استانداردهای جدیدی در سریال‌سازی نمایش خانگی ایران تعریف کرد. اکنون با ورود سریال «یل» به بازار، به نظر می‌رسد سازندگان تصمیم گرفته‌اند همان مسیر موفق را دوباره طی کنند. این اثر جدید، بیش از آنکه مسیر مستقلی را دنبال کند، گویی روی خاطره موفقیت اثر قبلی حساب باز کرده است.
روایتی آشنا از ربایش و ابهام
سریال «یل» که توسط جمشید محمودی و رضا بهاروند نوشته شده، داستان خود را با ربوده شدن یک دختربچه آغاز می‌کند. انگیزه‌های نامشخص پشت این اتفاق و گره‌های داستانی، تماشاگر را بلافاصله به یاد ساختار «پوست شیر» می‌اندازد. در واقع، «یل» از همان قسمت‌های ابتدایی، از ابزارهای روایتی مشابهی برای پیشبرد داستان استفاده می‌کند:
- تمرکز بر ربایش کودکان و نوجوانان برای ایجاد تعلیق.
- استفاده از قتل‌هایی با سرنخ‌های پنهان در گذشته.
- باز شدن گره‌های داستانی به صورت زنجیروار.
سایه سنگین اثر قبلی بر بازاریابی «یل»
مصطفی قاسمیان در یادداشتی در روزنامه خراسان اشاره می‌کند که شباهت‌های «یل» به اثر پیشین، تنها محدود به بدنه داستان نیست، بلکه در نحوه معرفی و تبلیغات این سریال نیز به شدت به چشم می‌آید. سازندگان در کمپین‌های تبلیغاتی خود، آگاهانه حال‌وهوای «پوست شیر» را بازسازی کرده‌اند تا مخاطبان قدیمی را جذب کنند.
البته هنوز برای قضاوت نهایی درباره ساختار کامل داستان و انگیزه شخصیت‌ها زود است و باید منتظر پخش قسمت‌های بیشتری بود؛ اما همین نزدیکی‌های اولیه، یک پرسش اساسی را ایجاد می‌کند: آیا «یل» می‌تواند به عنوان یک اثر مستقل شناخته شود یا صرفاً در سایه موفقیت «پوست شیر» باقی خواهد ماند؟