روایت ترامپ و الگوی توجیه جنگ
حشمتالله فلاحتپیشه در فضای مجازی ادعای دونالد ترامپ درباره حمله ایران به لس‌آنجلس و سن‌دیگو را نشانه تصمیم برای جنگ می‌داند. به باور او، ترامپ برای پیشبرد این تصمیم نیازمند ایجاد توجیه در داخل آمریکا است. او این رفتار را تکراری می‌داند و اشاره می‌کند که چنین رویکردی پیش‌تر در دوران بوش پدر و حتی در سخنرانی‌های کنگره در اسفند ۱۴۰۴ مشاهده شده است.
تقابل با «روسوفیل‌ها» و بن‌بست دیپلماتیک
فلاحتپیشه سیاست روسیه در قبال ایران را به سامانه‌های اس-۳۰۰ تشبیه کرد و آن را «از رده خارج» دانست. او معتقد است ایران در ۴۰ روز آینده در یک دوراهی بزرگ سیاست خارجی قرار خواهد گرفت. او در این باره به نکاتی اشاره کرد:
- انتقاد از افراط‌گرایانی که به سبک الیگارش‌ها عمل می‌کنند.
- هشدار درباره اینکه هرگونه درگیری نظامی جدید میان ایران و اسرائیل می‌تواند به «انتحاری‌ترین نبرد تاریخ» تبدیل شود.
- رد ادعاهای برخی چهره‌های روسوفیل درباره استقرار سوخو-۳۵ در فرودگاه مهرآباد.
او همچنین با اشاره به سال آخر دولت روحانی، مدعی شد در آن مقطع توافق ممکن بود اما منافع جناحی مانع از تحقق آن شد.
گره غنی‌سازی و بحران سوخت نیروگاه امیرآباد
رئیس پیشین کمیسیون امنیت ملی مجلس، بن‌بست فعلی گفتگوها با آمریکا را به تقابل بر سر غنی‌سازی نسبت می‌دهد. در حالی که مقامات آمریکایی بر غنی‌سازی صفر تاکید دارند، ایران بر حفظ توان هسته‌ای خود پافشاری می‌کند.
او توضیح داد که تولید سوخت، حیاتی‌ترین بخش فناوری هسته‌ای ایران است. بر اساس گفته‌های او، طبق برجام آژانس بین‌المللی انرژی اتمی متعهد بود سوخت ۲۰ درصدی مورد نیاز نیروگاه ۵ مگاواتی امیرآباد (که کاربردهای تحقیقاتی و پزشکی دارد) را تامین کند. اما آمریکا مانع اجرای این تعهد شد و همین موضوع باعث شد ایران سطح غنی‌سازی خود را از ۳.۷ درصد به ۲۰ درصد افزایش دهد تا نیاز سوختی خود را تامین کند.
این تحلیل برای مخاطب ایرانی چه معنایی دارد؟
اظهارات فلاحتپیشه بر دو نقطه حساس دست گذاشته است: اول، خطر تبدیل شدن تنش‌های منطقه‌ای به یک جنگ تمام‌عیار که او آن را «انتحاری» توصیف می‌کند. این هشدار در شرایطی comes که فضای سیاسی ایران میان رویکردهای دیپلماتیک و سخت‌گیرانه تقسیم شده است.
دوم، اشاره به بحران سوخت نیروگاه امیرآباد، ریشه فنی و حقوقی افزایش غنی‌سازی ایران را در عدم پایبندی آمریکا به مفاد برجام می‌داند. این تحلیل نشان می‌دهد که از دید برخی تحلیلگران داخلی، ابزار فشار هسته‌ای ایران در واقع واکنشی به بن‌بست تامین نیازهای فنی و پزشکی کشور بوده است.