چهار دهه بقا در دنیای متغیر رسانه
علیرضا امیرقاسمی مردی است که فعالیتش را از دهه‌های ۸۰ و ۹۰ میلادی در شبکه تپش آغاز کرد. حفظ یک رسانه در بازه‌ای که ابزارهای ارتباطی از فرمت‌های سنتی به شبکه‌های اجتماعی تغییر شکل دادند، دستاوردی نیست که اتفاقی باشد. او با وجود تمام نوسانات مدیریتی و حاشیه‌های پیرامونش، توانست جایگاه خود را در صحنه رسانهای حفظ کند و طی چهار دهه، هرگز از میدان خارج نشود.
تغییر فرمول‌ها برای جذب مخاطب مدرن
امروز دیگر فرمول‌های قدیمی برای جذب مخاطب کار نمی‌کند. شبکه‌های اجتماعی قواعد بازی را عوض کرده‌اند و نحوه دیده‌شدن هنرمندان دگرگون شده است. امیرقاسمی اما یاد گرفته است چگونه از دل یک گفتوگوی ساده، موضوعی بسازد که به بحث روز تبدیل شود. او می‌داند چه زمانی فشار بیاورد و چه زمانی اجازه دهد کلمات، خودشان مسیر ویروسی شدن (Viral) در فضای مجازی را پیدا کنند.
استراتژی «وایرال کردن»؛ از صولتی تا قمیشی
برای درک این توانایی، نگاهی به مصاحبه او با سیاوش قمیشی در سال‌های گذشته کافی است. قمیشی که به‌ندرت کنسرت برگزار می‌کند و اهل حضورهای مکرر در رسانه‌ها نیست، در برنامه «آنکات» جملاتی به زبان آورد که به سرعت در فضای مجازی پخش شد. عبارت «یاد چه گاری» نمونه‌ای از این دست است؛ اصطلاحی که از یک مصاحبه ساده خارج شد و به یک ترند تبدیل گشت.
ویژگی‌های کلیدی رویکرد رسانهای امیرقاسمی را می‌توان در موارد زیر خلاصه کرد:
- شناسایی نقاط حساس و جذاب برای تبدیل گفتگو به موضوع روز.
- بهره‌برداری از چهره‌های خاص و کم‌حضور (مانند سیاوش قمیشی) برای ایجاد کنجکاوی.
- تطبیق سریع محتوای برنامه‌ها با الگوریتم‌های شبکه‌های اجتماعی.
- حفظ استمرار حضور در صحنه با وجود تغییرات تکنولوژیک.
حالا تکرار این الگو در مصاحبه با شهرام صولتی نشان می‌دهد که مدیر شبکه تپش همچنان می‌داند چگونه توجه مخاطب ایرانی را جلب کند و نبض فضای مجازی را در دست بگیرد.