سیاستهای شهری در سایه انتخابات ۱۴۰۷
علیرضا زاکانی، شهردار تهران، این روزها بیش از هر زمان دیگری در کانون توجه رسانه‌هاست. هم‌زمان با نزدیک شدن به انتخابات شورای شهر، مجموعه‌ای از تصمیمات او، گمانه‌زنی‌ها درباره کاندیداتوری او برای ریاستجمهوری در سال ۱۴۰۷ را تقویت کرده است. برخی از این طرح‌ها که شائبه سیاسی بودن دارند عبارتند از:
- تلاش برای رایگان کردن مترو و اتوبوس‌های تندرو
- طرح ثابت ماندن قیمت ۱۲ قلم کالای اساسی
- ارائه کالابرگ توسط شهرداری که به عنوان موازی‌کاری با دولت تلقی شده است
این رویکردها در نگاه منتقدان، بیش از آنکه پاسخ به نیازهای شهری باشد، ابزاری برایeسازی چهره‌ای مردمی در افکار عمومی است.
سندرم «احمدینژاد ثانی» و حکمرانی نمایشی
مهدی اقراریان، عضو شورای شهر و رئیس کمیته حقوقی، در گفت‌وگو با خبرگزاری خبرآنلاین صراحتاً زاکانی را در مسیر تکرار الگوی محمود احمدینژاد دانست. او معتقد است زاکانی می‌خواهد با تکیه بر برچسب «حامی محرومین، مستضعفین و طبقه متوسط»، همان جایگاهی را پیدا کند که زمانی احمدینژاد در جامعه داشت.
اقراریان این نوع مدیریت را «حکمرانی نمایشی» می‌نامد. به باور او، وقتی شهردار به جای تمرکز بر مسائل پیچیده کلان‌شهر تهران، به دنبال کسب محبوبیت برای پست‌های بالاتر باشد، تصمیمات اجرایی او تحت تأثیر این بلندپروازی‌های سیاسی قرار می‌گیرد و کیفیت مدیریت شهری کاهش می‌یابد.
توصیه‌ای به شورای شهر آینده
این عضو شورای شهر با اشاره به تجربه تلخ فعلی، هشدار داد که انتخاب شهرداری که سودای ریاستجمهوری دارد، برای شهر تهران خطرناک است. او تأکید کرد که شورای شهر آینده باید معیارهای سخت‌گیرانه‌تری برای انتخاب شهردار داشته باشد تا مدیریت شهر به سکوی پرشی برای رقابت‌های سیاسی تبدیل نشود.
اقراریان همچنین به موضوعات دیگری از جمله عدم استیضاح زاکانی در شورای شهر و تلاش برخی طیف‌های سیاسی برای «قهرمان‌سازی» از شخص شهردار اشاره کرد و این روند را دور از واقعیت‌های مدیریتی دانست.