نبرد با آسیب‌دیدگی و حریفان تراز اول
مسیر رسیدن به سکوی awarded در ناگویا برای امیر اسماعیلی هموار نبود. او در طول مسابقات با بوکسورهای قدرتمندی از کشورهای ازبکستان، چین و کره جنوبی رو‌به‌رو شد. فشار رقابت‌ها تنها به تقابل فنی محدود نمی‌شد؛ اسماعیلی در حالی مبارزات خود را پیش برد که از ناحیه دست و ابرو دچار آسیب‌دیدگی شده بود.
این ملی‌پوش در توصیف وضعیت فعلی خود می‌گوید شرایط جسمانی‌اش اکنون خوب است و هرچند مصدومیت‌های حین مسابقه او را اذیت کرد، اما در حال حاضر به بهبودی رسیده است.
شکاف رنکینگ و اراده برای سکو
یکی از نقاط برجسته این موفقیت، فاصله رنکینگ جهانی اسماعیلی با حریفانش بود. او که با رتبه ۶۰ دنیا وارد میدان شده بود، در برابر بوکسورهایی ایستاد که در رده‌های بالای جهانی قرار داشتند. اسماعیلی معتقد است واقع‌بین بودن در مواجهه با حریفان ضروری بود، چرا که نفرات اول و دوم این وزن از بهترین‌های جهان هستند.
او این دستاورد را حاصل مجموعه‌ای از عوامل می‌داند که عبارتند از:
- تمرینات سخت و اراده فردی در اردوهای آماده‌سازی
- حمایت‌های کادر فنی و مربیان تیم ملی
- پشتیبانی همایون امیری، رئیس فدراسیون بوکس
هدفی فراتر از برنز
با وجود خوشحالی از کسب مدال، اسماعیلی هدفش از ابتدا چیزی جز طلا نبود. او تاکید کرد که با تمام وجود و جان و دل تمرین کرده بود تا مدال طلای بازی‌های آسیایی را به دست آورد. باور به پیروزی، محرک اصلی او برای عبور از سخت‌ترین مبارزات بود.
این ورزشکار در پایان، مدال برنز خود را به مردم ایران و علی دایی تقدیم کرد تا نمادی از این موفقیت باشد.