تقابل دو ابرقدرت در مدار زمین
رقابت فضایی میان واشینگتن و مسکو در دوران جنگ سرد، فضا را به میدان نبرد تبدیل کرده بود. هر دو ابرقدرت تلاش می‌کردند قابلیت‌های ضدماهواره‌ای خود را توسعه دهند تا در صورت بروز درگیری، دست دست دیگر را کوتاه کنند. آمریکا با نمایش این توانایی منحصربه‌فرد، به اتحاد جماهیر شوروی هشدار داد که برای حفظ برتری در فضا، هر ابزاری را به کار خواهد گرفت. این آزمایش تاریخی، مسیر بحث‌های جهانی درباره تسلیحاتی شدن فضا و خطرات راهبردی آن را برای دهه‌های بعد هموار کرد.
موشک ASM-135A: سلاحی بر پایه انرژی جنبشی
موشک Vought ASM-135A ابزاری پیچیده برای نابودی اهداف در مدار پایین زمین (LEO) بود. سازندگان این سلاح به‌جای استفاده از مواد منفجره، تکنولوژی «ضربه برای نابودی» (hit-to-kill) را به کار گرفتند. در این روش، ماهواره تنها با تکیه بر انرژی جنبشی حاصل از برخورد شدید، متلاشی می‌شد. این موشک شامل یک راکت دوعاملی بود که بخش انتهایی آن به یک وسیله هدایت‌کننده کوچک (MHV) مجهز شده بود.
برای اجرای موفقیت‌آمیز این ماموریت، جزئیات فنی دقیقی رعایت شد:
- به‌کارگیری سنسورهای فروسرخ در MHV برای شناسایی و قفل روی هدف.
- شتاب گرفتن موشک تا سرعت خیره‌کننده ۲۴ هزار کیلومتر بر ساعت.
- اجرای مانور صعود عمودی با فشار ۳.۸g توسط خلبان جنگنده F-15 برای پرتاب بهینه موشک.
ماهواره Solwind P78-1 که پیش از این به‌دلیل ایجاد زباله‌های فضایی مورد بحث بود، در نهایت هدف این عملیات قرار گرفت و منهدم شد؛ اتفاقی که از آن زمان تاکنون تکرار نشده است.