تلاقی هنر بصری و موفقیت تجاری
سینمای ژاپن پس از درخشش تاریخی در جوایز اسکار، دوباره با دنیای گودزیلا به میدان بازگشته است. فیلم «گودزیلا منهای یک» (Godzilla Minus One) فراتر از یک اثر تجاری ساده، توانست مرزهای پذیرش آثار ژاپنی‌زبان را در غرب جابه‌جا کند. این فیلم نه تنها به پرفروش‌ترین اثر ژاپنی‌زبان تاریخ در گیشه آمریکای شمالی تبدیل شد، بلکه جایزه اسکار بهترین جلوه‌های بصری را نیز از آن خود کرد.
نفوذ این اثر به فرهنگ عامه چنان گسترده بود که تصاویر گودزیلا را حتی در بسته‌های غذای کودک دیدیم. این موفقیت، بازگشت یک ستاره سالخورده به دوران اوج است که در سه سال اخیر با شتابی چشمگیر اتفاق افتاد.
گودزیلا در جشنواره نیویورک
حالا نوبت به دنباله جدید این مجموعه با نام «گودزیلا منهای صفر» رسیده است. این فیلم نخستین نمایش جهانی خود را در جشنواره فیلم نیویورک تجربه می‌کند؛ رویدادی که معمولاً به عنوان هنری‌ترین فستیوال پاییزه شناخته می‌شود. حضور یک نبرد تمام‌عیار میان هیولاها در چنین بستری، تضادی تأمل‌برانگیز ایجاد کرده است.
تاکاشی یامازاکی در نقش نویسنده، کارگردان و طراح ارشد جلوه‌های بصری، همچنان سکان هدایت این پروژه را در دست دارد و شخصیت‌های محوری داستان را بازمی‌گرداند.
روایتی از گناه و ویرانی
داستان این مجموعه بر بستر تروماهای جنگ جهانی دوم بنا شده است. در قسمت پیشین، کوئیچی شیکیشیما (با بازی ریونوسوکه کامیکی)، خلبان سابق ارتش، با رویارویی با گودزیلا تلاش کرد بر حس گناه ناشی از ناکامی در مأموریت انتحاری «کامی‌کازه» غلبه کند. در واقع، ویرانی‌های جنگ ژاپن را به نقطه «صفر» رسانده بود و ظهور گودزیلا، وضعیت کشور را به «منهای یک» تنزل داد.
در اثر جدید، روایت‌ها به سال ۱۹۴۹ منتقل می‌شود؛ دو سال پس از وقایع پیشین. در این بازه زمانی، محورهای داستانی بر محوریت موارد زیر است:
- تداوم زندگی کوئیچی در کنار همسرش نوریکو (با بازی مینامی هامابه).
- رابطه او با دخترخوانده‌اش در فضای بازسازی پس از جنگ.
- تقابل دوباره با تهدیدات غول‌پیکر در بستر تاریخی دهه ۴۰ میلادی.