جنجال بر سر ۶۰ شکایت در دو دهه
اظهارات سخنگوی قوه قضاییه درباره حجم شکایت‌های مطرح شده علیه حمید رسایی، بلافاصله به بهانه‌ای برای جریان‌های رسانهای و کاربران فضای مجازی تبدیل شد. این جریان‌ها سعی کردند با تکیه بر عدد ۶۰ شکایت، تصویری منفی از سوابق رسایی ترسیم کنند. با این حال، برای تحلیل درست این آمار، باید به ماهیت فعالیتهای او به عنوان فعال رسانهای و سیاسی با رویکرد ضدفساد نگریست.
تکریم واقعیت: نسبت محکومیت به شکایت
در دنیای فعالیتهای سیاسی و رسانهای، تعدد شکایتها همواره به معنای تخلف نیست، بلکه گاهی نشانه‌ای از فشار بر مخالفان است. نگاهی به جزئیات پرونده‌های حمید رسایی نشان میدهد که از میان ۶۰ شکایت ثبت شده در طول دو دهه، او تنها در ۴ مورد محکوم شده است. این نرخ پایین محکومیت، بیش از آنکه نشان‌دهنده کجروی باشد، گواه بر صحت مواضع اوست.
بررسی این ۴ مورد محکومیت، جزئیات بیشتری را روشن می‌کند:
- در دو مورد از این محکومیتها، رسایی خود اذعان کرده که به دلیل عدم توانایی در اثبات گفته‌هایش، حکم صادر شده است.
- در یکی دیگر از پرونده‌ها، رهبر شهید انقلاب دستور بازبینی حکم صادره علیه وی را صادر کردند.
شکایت‌های سیاسی و چهره‌های شاخص
بسیاری از این شکایتها از سوی چهره‌های سیاسی شاخصی نظیر روحانی و قالیباف مطرح شده است. برای نماینده‌ای که بر ضدفساد و مواضع انقلابی تأکید دارد، طبیعی است که مواجه با واکنش‌های قضایی از سوی طرف‌های مقابل باشد. نکته کلیدی اینجاست که وقتی تعداد زیادی شکایت به محکومیت‌های بسیار اندک ختم می‌شود، در واقع سند آزادی و استواری مواضع فرد در برابر فشارهاست.
افکار عمومی در آخرین پرونده‌های محکومیت او نیز به سادگی تشخیص دادند که ریشه این مسائل در کجا قرار دارد و این شکایتها بیش از آنکه جنبه قضایی داشته باشند، ابزاری برای محدود کردن صدای فعالان ضدفساد بوده‌اند.