مارال فرجاد: قیافه گرفتن تازه‌کار‌ها در برابر خاکی بودن ستاره‌های دیروز!

مارال فرجاد، بازیگر سینما و تئاتر، به یاد روزهای خوش خود در تئاتر شهر نوشت. او در صفحه شخصی‌اش با اشاره به خاطرات دوران کودکی‌اش، درباره‌ی تجربه‌هایش با همسالان و بزرگان هنر صحبت کرد. در سال 72، پس از اتمام امتحانات خرداد، مارال فرجاد و مونا به همراه پدرشان به تئاتر شهر رفتند. این تئاتر برای آن‌ها نه تنها محل اجرا بود، بلکه پاتوقی برای گذراندن اوقات خوش کودکی‌شان محسوب می‌شد. آن‌ها با همکارانی چون بهادر ابراهیمی و رعنا پورعرب، سالن‌های تئاتر را زیر پا می‌گذاشتند و خاطرات زیادی در آنجا شکل گرفت. در آن زمان، گروه‌ها برای اجراهای خود ماه‌ها تمرین می‌کردند و پس از آن روی صحنه می‌ماندند. مارال فرجاد به گروه مجید جعفری اشاره می‌کند که جمعی درخشان بود؛ شامل بزرگان چون بابا، خسرو شکیبایی و فریماه فرجامی، و جوانان آینده‌دار مانند ابوالفضل پورعرب، بهرام ابراهیمی، مصطفی طاری و اکرم محمدی. او یادآور می‌شود که قبل از تمرین «آن شب که تو رو زندانی بود»، آن‌ها با مونا و فریما عزیز، که خانه نزدیکشان بود، ملاقات می‌کردند. فریماه فرجامی با فروتنی و عشقش در دانشکده هنر‌های دراماتیک مورد توجه همه بود. مارال فرجاد معتقد است که این بازیگران اصالت خود را به طور اتفاقی پیدا نکردند؛ اکثر آن‌ها تحصیل‌کرده هنر بودند و روحشان با هنر عجین شده بود. آن‌ها با وجود نام و شهرت، خاکی بودن و تواضع از سر خود نشان می‌دادند. مارال فرجاد خوشحالی می‌کند که او و مونا در سنین پایین‌شان افتخار همکاری با این بزرگان را داشتند و از آن‌ها درس گرفتند. اما امروزه گاهی اوقات شاهد قیافه‌های تازه‌کارانی هستیم که آدم را به فکر می‌اندازد. او سوال می‌کند: آیا این همان تواضع و فروتنی‌ای است که در دوران گذشته وجود داشت؟