مدل‌های رفتاری اهل بیت (ع)؛ کلید توحید در تربیت کودکان

به گزارش خبرگزاری حوزه، تربیت، صرفاً انتقال «بایدها» و «نبایدها» نیست. کودک، با دقت به الگوهایی که برایش ترسیم می‌کنید، نگاه می‌کند و سبک زندگی شما را تقلید می‌کند. این اصل قرآنی در سوره احزاب (آیه 21) بیان شده است: «لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ» یعنی آن‌قدر نزدیک که می‌توانید قدم‌به‌قدم او را تقلید کنید. در نظام تربیتی اسلام، کودک در سال‌های اولیه زندگی (دوره سیادت) میل شدیدی به «تقلید» و «مشاهده‌گری» دارد. معرفی سیره اهل بیت (ع) به‌عنوان «مدل‌های رفتاری» به کودکان، سیستم‌عامل وجودی آن‌ها را بر پایه «توحید» تنظیم می‌کند. کودکانی که با رفتار معصومین عجین شده‌اند، در بزرگسالی تمدن‌ساز خواهند بود. یک مثال ملموس از این موضوع، تجربه کلاس ریاضی است. دو شاگرد کوچک برای تصاحب یک مداد رنگی با هم بحث می‌کردند. به جای دستور «مهربان باشید»، گفتم: «می‌دانی امام حسن(ع) و امام حسین(ع) قهرمانان مهربانی بودند؟ فکر می‌کنی اگر آن‌ها اینجا بودند، با این مداد چه کار می‌کردند؟» کودک، مداد را در دستش شل کرد و رفتاری مشابه با رفتار امامان از خود نشان داد. او توحید را تجربه کرد؛ یاد گرفت که رضایت خدا از طریق خوشحال کردن دیگران به دست می‌آید. این یک جرقه است که می‌تواند شخصیت کودک را دگرگون کند. تمدن، مجموعه‌ای از رفتارهای نهادینه‌شده‌ی یک جامعه است. وقتی کودک یاد می‌گیرد «ایثار»، «عدالت» و «مسئولیت‌پذیری» را رعایت کند (به تأسی از اهل بیت)، در آینده به مدیر، معلم، مهندس یا شهروندی تبدیل می‌شود که برای پیشرفت کشورش منافع جمعی را بر منافع شخصی ترجیح می‌دهد.