این نامه که تاریخ ۹ مرداد ۱۳۶۵ را میبرد، بازتابی از پیوندهای خانوادگی در کنار وظایف اجتماعی و مذهبی در دوران سخت جنگ تحمیلی است. متن این نامه با لحنی صمیمی آغاز میشود و به موضوعاتی چون سفرهای زیارتی و دغدغههای آموزشی در آن دوران میپردازد.
سفری به مشهد و سبزوار و گرمی استقبال مردم
رهبر انقلاب در این نامه، خاطرات سفر خود به مشهد و بازدید از شهر سبزوار را با برادرشان به اشتراک گذاشته است. ایشان با اشاره به استقبال گرم و دلگرمکننده مردم در این مناطق، بر فضای صفا، خلوص و عشق به خدا در آن محیطها تأکید کرده و ابراز امیدواری کرده است که مجدداً توفیق حضور در آن مکانهای الهی فراهم شود.
فعالیت در مجتمع رزمندگان و تهیهی کتابهای درسی
بخش دیگری از این نامه به تلاشهای اجرایی و آموزشی در تهران اختصاص دارد. رهبر انقلاب در این متن اشاره میکند که پس از بازگشت به تهران، دائم در پی تهیهی کتابهای درسی و ثبتنام در مجتمع رزمندگان بوده و سرانجام موفق به اسمنویسی در این مرکز شده است.
برخی از نکات برجسته این نامه عبارت است از:
- تأکید بر انجام وظیفه به بهترین شکل ممکن (بطور احسن) در محیط جبهه.
- اشاره به برنامهی نوشتن متون کوتاه در ادامهی نامهها توسط اعضای گروه.
- رساندن سلام از طرف «بشری» و «هدی» به رزمند سیدمصطفی.
پایانی با توکل به خداوند
این نامه در نهایت با جملاتی کوتاه و صمیمی به پایان میرسد. رهبر انقلاب در اواخر متن، برای اینکه وقت رزمند برادرشان را بیش از این نگیرد، ایشان را به خدا میسپارد و با عبارت «والسلام» نامه را خاتمه میدهد. این سند تاریخی، گواهی بر پیوند عاطفی میان اعضای خانواده خامنهای در دوران دفاع مقدس است.