تغییر در مدل تغذیه؛ پایان دوران تکپیمانکاری
نظام تغذیه در دانشگاههای ایران بیش از ۹۰ سال بر اساس یک الگوی ثابت اداره شده است. در این مدل قدیمی، دانشگاه با یک پیمانکار قرارداد میبست و دانشجویان، فارغ از کیفیت غذا، مجبور به استفاده از خدمات همان یک شرکت بودند. این ساختار همواره یکی از نقاط ضعف و محل گلایه دانشجویان بوده است.
طرح جدید به دنبال تغییر این رویه است. در مدل پیشنهادی، به جای اتکا به یک پیمانکار، چندین تأمینکننده غذا در محیط دانشگاه حضور مییابند. این رقابت باعث میشود دانشجو بر اساس کیفیت و تنوع، تأمینکننده مورد نظر خود را انتخاب کند. در این سیستم، پولی به طور مستقیم به دانشجو پرداخت نمیشود، بلکه اعتباری برای خرید غذا در اختیار او قرار میگیرد. هر بار که دانشجو از این اعتبار استفاده میکند، مبلغ مربوطه از صندوق رفاه دانشجویان به حساب تأمینکننده واریز میشود.
عوامل تعلیق اجرای طرح آزمایشی
مطالعات گستردهای برای اجرای این طرح انجام شده بود، اما اجرای آزمایشی آن با موانعی روبرو شد. سعید حبیبا اشاره کرد که شرایط متلاطم سال گذشته، از جمله جنگهای ۱۲ روزه و ۴۰ روزه و تعطیلیهای متوالی دانشگاهها، فرصت اجرای آزمایشی این طرح را گرفت و در نهایت فرایند رزرو غذا به شکل پیشین بازگشت.
واقعیتهای مالی و هزینههای تغذیه
هزینه واقعی غذای دانشجویی رشد چشمگیری داشته است. بر اساس اظهارات معاون وزیر علوم، قیمت واقعی غذا پیش از مردادماه ۱۴۰۵ به حدود ۲۵۰ تا ۳۵۰ هزار تومان رسیده بود و پس از آن نیز روند افزایش قیمتها ادامه یافت.
سازمان امور دانشجویان برای مدیریت این هزینهها و تعیین سهم هر دانشجو، استراتژی زیر را دنبال میکند: