به گزارش ایکنا، محمدرضا فریدونی، مدیر کانون دعاپژوهی صادقین و عضو هیئت علمی گروه الهیات دانشگاه بوعلی سینا همدان، در پی تأکید بر مطالعه نهجالبلاغه، به شرح و تفسیر حکمتهای ۱۰۸ تا ۱۱۲ این کتاب پرداخته است.
فریدونی با اشاره به فرمایش امام شهید مبنی بر توجه ویژه فعالان فرهنگی به مطالعه نهجالبلاغه، بازخوانی نکات حکمتها، نامهها و خطبهها را دنبال میکند.
تفسیر حکمت ۱۰۸ نهجالبلاغه: قلب انسان و حالات روحی
حضرت امیرالمؤمنین (ع) در حکمت ۱۰۸ میفرمایند: «به رگهای درونی انسان پاره گوشتی آویخته که شگرفترین اعضای درونی اوست، و آن قلب است. برای قلب، موادی از حکمت و ضد آن وجود دارد. پس اگر امید در دل پدید آید، طمع آن را خوار گرداند. اگر طمع بر آن هجوم آورد، حرص آن را تباه سازد. اگر نومیدی بر آن چیره شود، تأسف خوردن آن را از پا درآورد. اگر خشمناک شود، کینهتوزی آن فزونی یابد. اگر خشنودی بر آن غلبه کند، حفظ احتیاط را فراموش کند. اگر ترس بر او چیره شود، نگرانی او را مشغول سازد. اگر امر بر او وسعت یابد، خودباختگی آن را برباید. اگر مالی به دست آورد، توانگری او را به طغیان اندازد. اگر مصیبتی به او رسد، بیتابی آن را رسوا سازد. اگر فقر او را بگزد، پریشانی او را مشغول کند. اگر گرسنگی او را به رنج اندازد، ضعف او را بنشاند. اگر سیری او را فراتر رود، دلدرد او را فرو بندد. پس هر کوتاهی برای انسان زیانآور و هر زیادهروی برای او مفسد است.»
اهمیت تعادل در حالات قلبی
این حکمت بر اهمیت تعادل در حالات روحی و قلبی انسان تأکید دارد. افراط و تفریط در هر حالتی، چه امید و چه ترس، چه خشنودی و چه خشم، میتواند منجر به پیامدهای منفی شود. شناخت این حالات و مدیریت آنها برای حفظ سلامت روانی و اخلاقی ضروری است.
ادامه شرح حکمتها
این سلسله مباحث با هدف ترویج فرهنگ مطالعه و تدبر در نهجالبلاغه و بهرهگیری از آموزههای آن در زندگی فردی و اجتماعی ادامه خواهد یافت.