چرا برخی اصلاح‌طلبان دست بردار دوقطبی‌سازی نیستند؟

به گزارش فارس، ایران کشوری است که در دو قرن اخیر، علی‌رغم برتری‌های ژئوپلیتیکی نسبت به همسایگان، هرگز آغازگر جنگی نبوده است. در ایران کسی نیست که از صلح حمایت نکند. اما با تحریم‌ها و تهدیدات نظامی دشمنان، طرح دوگانه «مذاکره یا جنگ» چه تاثیری خواهد گذاشت؟ مواضعی که این روزها از سوی اصلاح‌طلبان ساطع می‌شود، شامل اصطلاحاتی چون «صلح شرافت‌مندانه»، «رفراندوم برای پایان جنگ»، «معیشت و رفاه» و... است. کارشناسان معتقدند پشت این کلمات فریبنده، دوقطبی‌سازی مخربی نهفته است که وحدت جامعه را نشانه گرفته است. محمد عطریانفر، عضو شورای اطلاع‌رسانی دولت، می‌گوید: «ایران امروز با مسائل پیچیده‌ای روبه‌روست؛ اقتصاد، معیشت، سرمایه اجتماعی و چالش‌های سیاست خارجی همگی زنجیره‌ای از علل و پیامدها را به دنبال دارند. در چنین شرایطی، تبدیل مسائل پیچیده به دوگانه‌های ساده، راهگشا نیست و توان جامعه را برای اندیشیدن کاهش می‌دهد.» چند دهه است که برخی احزاب سیاسی از دوگانه «جنگ یا مذاکره» برای پیشبرد اهداف خود استفاده می‌کنند. این اصطلاح ساده‌کننده، تمرکز جامعه را برهم می‌زند. در دهه 90، دوگانه‌ی «تندرو- میانه‌رو» برای فشار به پذیرش توافق با غرب بر سر مساله هسته‌ای به کار رفت. پس از امضای برجام نیز دوگانه‌ی «برجامی‌ها و غیربرجامی‌ها» برای کسب آرا در رقابت‌های انتخاباتی استفاده می‌شد. ایجاد دوقطبی‌سازی برای مسائل پیچیده، یک حربه سیاسی برای پیشبرد اهداف حزبی بوده است.