توهم استقلال مطلق اقتصادی
محمدرضا باهنر صراحتاً اعلام کرد که پذیرش مفهوم استقلال اقتصادی به معنای قطع ارتباط با جهان، پذیرفتنی نیست. او استدلال میکند که هیچ کشوری در عصر حاضر نمیتواند به تنهایی تمام نیازهای صنعتی و تکنولوژیک خود را تأمین کند. از دید او، تلاش برای اینکه همهچیز را در داخل و بدون تکیه بر دانش جهانی تولید کنیم، در واقع تلاشی برای «اختراع دوباره چرخ» است که تنها باعث اتلاف زمان و منابع ملی میشود.
فرصتهای ۱۰ هزار میلیارد دلاری در حوزه انرژی
باهنر با اشاره به ظرفیتهای عظیم ایران در بخش انرژی، یادآور شد که این کشور در ذخایر نفتی و گازی جایگاه اول جهان را دارد. او برآورد میکند که در این بخش، پتانسیل جذب سرمایهگذاریهای کلان وجود دارد که میتواند موتور محرک رشد اقتصادی باشد.
او در تحلیل خود به نکات زیر اشاره کرد:
- حداقل ۱۰ هزار میلیارد دلار ظرفیت سرمایهگذاری در بخش نفت و گاز ایران وجود دارد.
- ورود سرمایهگذاران خارجی، حتی از ایالات متحده آمریکا، میتواند در صورت فراهم شدن شرایط، به نفع اقتصاد ایران باشد.
- هدف باید جذب سرمایهای باشد که هر دو طرف از آن سود ببرند و زیرساختهای انرژی کشور توسعه یابد.
پیچیدگیهای دنیای مدرن و ضرورت تعامل
او معتقد است ساختار اقتصاد جهانی چنان پیچیده شده است که هیچ کشوری قادر نیست در خلأ عمل کند. باهنر تأکید کرد که منطق اقتصادی ایجاب میکند ایران به جای اتکا به شعارهای انزوایطلب، به دنبال تعاملات سودمند باشد. او ایده «سیم خاردار کشیدن دور کشور» برای دوری از خارجیها را حرفی بیربط دانست و معتقد است باز کردن درها برای سرمایهگذاریهای خارجی، تضاد با منافع ملی نیست، بلکه مسیری برای بهرهبرداری بهینه از منابع ملی است تا این ثروتها در زمین باقی نمانند.