ابزارهای تضمین پیروزی در انتخابات
نتایج انتخابات پارلمانی روسیه نشان میدهد که حزب حاکم با تکیه بر سازوکارهای سیستمی، اکثریت مطلق کرسیها را تصاحب کرده است. این نتیجه پیشبینیپذیر، محصول مجموعهای از اقدامات اجرایی و فشارهای سازمانیافته بود. در این میان، چندین عامل کلیدی نقش داشتند:
- اجبار کارکنان سازمانهای دولتی و شرکتهای وابسته به بودجه مرکزی به شرکت در رایگیری.
- سازماندهی رایدهی یکدست در بدنه ارتش، نیروهای انتظامی و مناطقی که روسیه آنها را «سرزمینهای جدید» مینامد.
- توسعه گسترده رایدهی الکترونیکی برای کنترل بیشتر بر نتایج.
- حذف پیشدستانه حزب «یابلوکو» از صحنه رقابت؛ تنها حزبی که همچنان بهطور قانونی با جنگ مخالف بود.
حتی آرایی که سهم سایر احزاب پارلمانی شد، در عمل تغییری در ساختار قدرت ایجاد نمیکند؛ زیرا این احزاب نیز در چنبره کنترل کرملین قرار دارند و در عمل حامی دولت هستند.
بازتعریف شهروندی در دوران جنگ
کرملین از این انتخابات برای ارسال پیامی مشخص به داخل و خارج از مرزها استفاده میکند. هدف اصلی، القای این تصویر است که روسیه در موضع قدرت قرار دارد و جامعه بهطور کامل پشت اهداف نظامی پوتین در اوکراین ایستاده است. با این رویکرد، مفهوم شهروندی در روسیه از سال ۲۰۲۲ تغییر کرده است؛ اکنون حمایت از جنگ، شرط لازم برای پذیرفته شدن در جامعه محسوب میشود.
در این فضای سیاسی، مخالفان نه تنها نادیده گرفته میشوند، بلکه به عنوان مطرودین جامعه معرفی میگردند. پوتین میخواهد ثابت کند که سیاستهای سرکوب داخلی و رویکرد ضدغربی، مورد تایید اکثریت قاطع مردم است.
شکاف میان نتایج رسمی و واقعیتهای اجتماعی
با وجود این نمایش قدرت، دادههای میدانی روایت دیگری دارند. نظرسنجیهای مرکز مستقل «لِوادا» از ماه آوریل نشان میدهد که وضعیت دولت پوتین به اندازه نتایج انتخابات درخشان نیست. این شکاف میان آمارهای رسمی و نظرسنجیهای مستقل، نشاندهنده تضاد میان «توهم اکثریت» ساخته شده توسط کرملین و واقعیتهای پیچیدهتر اجتماعی در روسیه است.