چرا آرپی‌جی۷ همچنان محبوب است؟

به گزارش خبرآنلاین، از فارس، آرپی‌جی۷ از منظر مهندسی و طراحی صنعتی، یک نمونه موفق در سادگی به شمار می‌رود. برخلاف سیستم‌های ضد زره مدرن مانند جاولین که مملو از حسگرهای فروسرخ، ژیروسکوپ‌های پیچیده و بردهای الکترونیکی حساس هستند، آرپی‌جی-۷ اساساً یک لوله فولادی با یک سیستم شلیک مکانیکی بسیار ابتدایی است. این فقدان قطعات الکترونیکی و پیچیدگی‌های متحرک، نقطه قوت اصلی آن در میدان نبرد محسوب می‌شود. در محیط‌های خشن که گرد و غبار، گل و لای، رطوبت شدید و نوسانات دمایی می‌تواند پیشرفته‌ترین سیستم‌های کامپیوتری را از کار بیندازد، ساختار مکانیکی این پرتابگر بدون کوچکترین افت عملکردی به کار خود ادامه می‌دهد. راحتی تعمیر و نگهداری این سلاح به حدی است که یک سرباز می‌تواند در شرایط میدانی و بدون نیاز به هیچ ابزار تخصصی یا کیت‌های تعمیراتی پیشرفته، آن را عیب‌یابی و پاکسازی کند. این سطح از پایداری مکانیکی، هزینه نگهداری در چرخه حیات محصول را به شدت کاهش داده است. از دیدگاه اقتصاد نظامی، آرپی‌جی۷ یک پدیده بی‌نظیر است. راحتی خرید و معامله این سلاح در بازارهای جهانی، ریشه در سیاست‌های بلوک شرق دارد. سیاست شوروی صادرات تکنولوژی به کشورهای همسو بود و به دلیل ضعف زیرساختی این کشورها تا حد امکان طراحی ساده برای محصولات انتخاب می‌شد. لایسنس تولید این پرتابگر در طول دهه‌ها در اختیار کشورهای متعددی قرار گرفت و همین امر باعث شد تا انحصار تولید آن شکسته شود. امروزه کشورهای متعددی نسخه‌های بومی خود را با متریال‌های مختلف تولید می‌کنند. این تولید غیرمتمرکز، منجر به تولید انبوه و شکل‌گیری یک زنجیره تامین جهانی برای مهمات آن شده است. تنوع بی‌نظیر کلاهک‌ها (از مهمات به شدت انفجاری ضد تانک گرفته تا راکت‌های ترکش‌زا برای درگیری با پیاده‌نظام و کلاهک‌های ترموباریک) این پلتفرم را از یک سلاح صرفاً ضد تانک، به یک توپخانه جیبی همه‌کاره تبدیل کرده است. در دسترس بودن و قیمت بسیار پایین این مهمات در مقایسه با موشک‌های چند ده هزار دلاری، به فرماندها نیز کمک می‌کند.