چگونه ماه شکل گرفت؟

منظومه شمسی در آغاز، جای آشفته و پرتلاطمی بود. بقایای شکل‌گیری خورشید، دور آن قرصی ساخته بود و در این قرص، تکه‌هایی در اندازه‌های گوناگون، از ذرات غبار تا سیاره‌های کوچک، شکل می‌گرفتند. گرانش این تکه‌ها را به سمت یکدیگر می‌کشید و برخوردهای شدیدی رخ می‌داد؛ برخوردهایی که یا اجسام را نابود می‌کردند یا جرمی بزرگ‌تر می‌ساختند. به گفته ناسا، سیاره‌ها، قمرها و سیارک‌های امروز از همین برخوردها ساخته شده‌اند. یکی از این برخوردها سرنوشت‌ساز بود: جرمی هم‌اندازه مریخ به نام «تیا» به زمین جوان برخورد کرد. ضربه این برخورد هر دو جرم را به توده‌هایی مذاب و چرخان تبدیل کرد که بعدها سرد شدند و به شکل زمین و ماه امروزی درآمدند. پیش از سفر فضانوردان به ماه، دو توضیح دیگر هم برای پیدایش آن مطرح بود: یا ماه جای دیگری ساخته شده و هنگام عبور از کنار زمین، در گرانش آن گرفتار شده، یا زمین و ماه هم‌زمان و از همان بقایا در کنار هم شکل گرفته‌اند. مأموریت‌های آپولو، برنامه ناسا برای فرستادن فضانوردان به ماه از اواخر دهه 1960 تا اوایل دهه 1970، 382 کیلوگرم نمونه سنگی از سطح ماه به زمین آوردند. بررسی این سنگ‌ها هر دو توضیح قدیمی را کنار زد و سرنخ‌های مهمی درباره گذشته ماه به دست داد. ناسا می‌گوید چنین شرایطی می‌تواند پس از یک برخورد بسیار پرانرژی ایجاد شود. همچنین عناصری که با گرما بخار می‌شوند، در سنگ‌های ماه بسیار کم هستند. این موضوع نشان‌دهنده برخوردی است که گرمای آن آن‌قدر زیاد بوده که این عناصر ب