تجربیات جنگ: حسرت عزتی که به دست نمی‌آید

ما بچه‌های ده و دوازده سالگی بودیم وقتی جنگ شروع شد. پیش از آن نه می‌دانستیم جنگ چیست و نه دغدغه‌ای برای تفنگ، خمپاره و تکه تکه شدن داشتیم. ناگهان یک اتفاق رخ می‌دهد و همسایه مان که تا دیروز در همسایگی‌مان زندگی می‌کرد، برمی‌گردد و چند روز بعد بدنش را تشییع می‌کنیم. این‌ها نمونه‌هایی از تجربیات ناگهانی‌ای بودند که به دست می‌آوردیم. جنگ اصلا چیز خوبی نیست؛ دردآوری است که ایران برای آزاد بودنش قرن‌ها با آن دست به گریبان بوده و همچنان هم هست. این تاوان استقلال و وطن‌پرستی ماست که باید بپردازیم. البته در آن روزها نمی‌فهمیدیم. فقط احساس می‌کردیم باید برویم جبهه. یکی از دغدغه‌های آن دوران رفتن به جبهه بود. ما و دوستان هم سن و سالمان تمام تلاشمان رفتن به جبهه بود. از دست‌کاری شناسنامه تا فرار از خانه، همه چیز ختم به جنوب می‌شد. پدرم به دلیل آسم شدیدی که منجر به سل شد، از دنیا رفت. چند وقت قبل از مرگش برای رفتن به جبهه داوطلب شد، اما چند روز قبل از اعزام به خانه برگشت. حالش بسیار خراب بود؛ توی دوره آموزشی هم دچار مشکل شده بود و او را فرستاده بودند خانه و به او گفته بودند: «آقای رفیعا از شما با این حال انتظار نمی‌رود بیایید جبهه.» مادرم از بیمارستان شریعتی برگشت و با گریه گفت: «بلند شوید آقاتون مرد؛ و ما لباس سیاه نداشتیم که به تن کنیم!» عزتی که یک فرزند شهید داشت آن روز‌ها اینقدر بود که یک حسادت پنهان در رفتار ما بچه‌های آن روز به چشم می‌آمد. نمی‌دانم گفته‌ام یا نه، اما پدرم مرد، اما شهید نشد. پدرم با عزت مرد، اما عکسش درودیوار کوچه را پر نکرد. پدر من م