مسیر مدیریتی از سازمان ایرانگردی تا مناطق آزاد
محمد معزالدین در سالهای ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۰، در دوران وزارت عطاءالله مهاجرانی و سپس احمد مسجدجامعی، مسئولیت معاونت وزیر و ریاست سازمان ایرانگردی و جهانگردی را بر عهده داشت. در آن بازه زمانی، سازمان ایرانگردی زیرمجموعه وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود و سیاستگذاریهای کلان گردشگری کشور در این مرکز متمرکز شده بود.
او در سالهای ۱۳۷۹ تا ۱۳۸۱ به عنوان نماینده ایران در نشستهای تخصصی و بینالمللی گردشگری حضور یافت و تلاش کرد صدای ایران را در محافل جهانی به گوش برساند. تجربیات مدیریتی او در سالهای بعد به دبیرخانه شورای عالی مناطق آزاد کشید؛ جایی که در قامت قائممقام و معاون سرمایهگذاری فعالیت کرد. معزالدین تا پایان عمر نیز عضویت خود را در شورای راهبردی وزارت میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی حفظ کرد.
میراث اجرایی و برنامهریزیهای توسعهگرا
یکی از برجستهترین دستاوردهای دوران مدیریتی معزالدین، تدوین «برنامه ملی گردشگری» بود. او برای رسیدن به سندی جامع و عملیاتی، از ظرفیت مشاوران مجرب داخلی و خارجی و کارشناسان ایرانی بهره گرفت. هدف او این بود که گردشگری را از یک فعالیت حاشیهای خارج کرده و آن را به ابزاری برای توسعه اقتصادی و اجتماعی تبدیل کند.
در کنار برنامههای داخلی، او بر وجهه بینالمللی ایران تمرکز ویژهای داشت. برخی از اقدامات شاخص او عبارتند از:
- مدیریت برگزاری اجلاس وزرای گردشگری کشورهای اسلامی در اصفهان که نقش مهمی در معرفی ایران در شبکه گردشگری جهان اسلام داشت.
- تلاش برای بینالمللی کردن گردشگری ایران از طریق برگزاری رویدادهای سطح بالا.
- بهکارگیری ظرفیتهای گردشگری برای معرفی فرهنگ و تمدن ایران در فضای جهانی.
نگاهی به فلسفه گردشگری معزالدین
معزالدین در دوران اوج گفتمان «گفتوگوی تمدنها»، گردشگری را یکی از مؤثرترین عرصههای این گفتگو میدید. او با باوری راسخ تلاش میکرد تا سفر و بازدید از آثار تمدنی ایران، به پلی برای تفاهمات بینالمللی تبدیل شود. او تا لحظات پایانی زندگی، بر این اصل استوار بود که توسعه ایران در گروی بهرهبرداری هوشمندانه از ظرفیتهای گردشگری است.