روایتی از معامله در دبی و انتقال هاردها
خروج آرشیو صداوسیما از ایران، سالهاست که به یکی از پروندههای باز و بیپاسخ در فضای رسانهای تبدیل شده است. اکنون محمود فرجامی با ارائه روایتی تازه، جزئیات این انتقال را تشریح میکند. به گفته او، ماجرا با تماس فردی آغاز شد که مدعی مالکیت بخشی از آرشیو صداوسیما بود. این شخص ابتدا با شبکههای خارجی تماس گرفت و برای اثبات ادعایش، نمونههایی از تصاویر تاریخی را به عنوان ویترین برای فروش ارائه داد.
بر اساس این روایت، مذاکرات مالی و عملیاتی برای انتقال این گنجینه تصویری در خارج از مرزهای ایران پیش رفت. نقطه temu یا محل ملاقات برای نهایی کردن این معامله، شهر دبی تعیین شد؛ جایی که قرار بود هاردها در برابر پرداخت مبالغ مالی تحویل داده شوند.
منوتو؛ مقصد نهایی تصاویر تاریخی
نکته کلیدی در اظهارات فرجامی، شناسایی مقصد نهایی این تصاویر است. هرچند در ابتدا تماسها با شبکههایی نظیر بیبیسی برقرار شده بود، اما در نهایت، شبکه «منوتو» توانست به این مجموعه دسترسی پیدا کند. این دسترسی، زیربنای بسیاری از مستندهای تاریخی این شبکه شد و به آنها اجازه داد تا مجموعهای غنی از تصاویر قدیمی تلویزیون ایران را در برنامههای خود به کار بگیرند.
در این مسیر، چندین مرحله حیاتی طی شده است:
- ارائه نمونههای تصویری برای جلب اعتماد خریداران خارجی.
- مذاکره مستقیم برای تعیین قیمت و شرایط انتقال.
- استفاده از دبی به عنوان واسطه برای جابجایی سختافزارها و پرداخت پول.
- تبدیل این آرشیو به محتوای برنامههای مستند در شبکههای ماهوارهای.
سوالی که پاسخ داده نشده است
اهمیت روایت فرجامی تنها در افشای مسیر خروج آرشیو نیست، بلکه در برجسته کردن یک تناقض بزرگ است. سالهاست که روایتهای متعددی از فروش یا خروج غیرقانونی تصاویر تاریخی ایران شنیده میشود، حتی برخی از مدیران شبکههای خارجی پیشتر تایید کرده بودند که این تصاویر را خریداری کردهاند. با این حال، هنوز هیچ پاسخ جامع و قانعکنندهای از سوی سازمان صداوسیما ارائه نشده است.
پرسش اساسی اینجاست که وقتی تصاویر رسمی یک سازمان ملی در شبکههای خارجی پخش میشود و حتی به صراحت از خرید آنها صحبت میشود، چرا هیچ شکایت رسمی یا اقدام حقوقی برای بازپسگیری این آثار صورت نگرفته است؟ این سکوت، پرونده خروج آرشیو را از یک سرقت ساده به یک معمای مدیریتی تبدیل کرده است.