شش سال نه شنیدن و مقاومت
ساخت فیلم «اسکورت» برای یوسف حاتمیکیا با سالها چالش و شنیدن پاسخهای منفی همراه بود. او در یادداشتی فاش کرد که طی شش سال گذشته، بارها با جملاتی نظیر «ساخته نمیشود»، «مجوز نمیدهند» و «مصلحت نیست» مواجه شده است. نبود بودجه و فشارهای محیطی هر بار او را مصممتر کرد تا این پروژه را به سرانجام برساند.
حاتمیکیا اشاره کرد که سرانجام در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۴۰۵، رویای این فیلم به حقیقت پیوست و مراحل تولید آن با موفقیت طی شد.
نگاهی به دنیای شوتیگران؛ معلولهای اقتصاد
داستان «اسکورت» از دغدغهای عمیق متولد شده است؛ روایت مردانی که برای تأمین نان خانواده، با جان خود در جادهها قمار میکنند. حاتمیکیا در این اثر به سراغ کسانی رفته که خداحافظیشان با خانوادهها شبیه به سفری بیبازگشت است.
او در توصیف شخصیتهای فیلم به نکاتی اشاره کرد که فراتر از یک تصویر ساده است:
- حضور زنانی که نه از سر جسارت، بلکه از روی اجبار، مانند مردان پشت فرمان مینشینند.
- تصویر افرادی با پیشینههای مختلف از جمله معلمان، کشاورزان و کارگران لنج که حالا تنها آرزویشان بازگشت سالم به خانه است.
- تبیین این نکته که شوتیگران علت نیستند، بلکه معلول یک اقتصاد زخمی هستند.
هدف فیلم؛ تحلیل ریشهها به جای قضاوت
کارگردان «اسکورت» تأکید کرد که هدف او از ساخت این فیلم، ستایش شوتیگری نیست. بلکه میخواهد نشان دهد چگونه فشار اقتصادی، انسانها را وادار میکند برای مبلغی ناچیز، جان خود و دیگران را به خطر بیندازند. او این اثر را دعوتی به دیدن ریشههای مشکل میداند تا پیش از قضاوت درباره «معلولها»، علتها شناسایی شوند.
حاتمیکیا در پایان یادداشت خود، ضمن قدردانی از همکارانی که در کنارش بودند، موفقیت در ساخت این فیلم را نتیجه معجزاتی دانست که فراتر از نگاههای تقلیلگرایانه است و صاحب اصلی اثر را خداوند میداند.