سیدمحسن میرباقری، مفسر قرآن، با استناد به آیه ۱۴۷ سوره مبارکه بقره، دعای رزمندگان مؤمن در رکاب انبیای الهی را الگویی برای مؤمنان در مواجهه با سختیها و میدان نبرد دانست. وی با اشاره به اینکه این رزمندگان در میدان جنگ نه سست شدند و نه ضعف نشان دادند، بلکه در سختیها صبر و استقامت کردند، گفت: خداوند درباره آنان میفرماید که «وَاللَّهُ یُحِبُّ الصَّابِرِینَ».
به گفته میرباقری، در قرآن کریم آمده است که سخن این رزمندگان در هنگامه سختی و شدت، چیزی جز چند دعای اساسی نبود؛ دعاهایی که میتوان آنها را در قنوت نماز نیز زمزمه کرد و برای پیروزی جبهه حق از خداوند درخواست کرد.
نخستین درخواست: بخشش گناهان
میرباقری با اشاره به نخستین بخش این دعا اظهار داشت: این رزمندگان ابتدا از خداوند طلب آمرزش میکردند و میگفتند که «رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا»، به معنای پروردگارا، گناهان ما را بیامرز. وی افزود: ممکن است در میان کسانی که مسئولیتهای مختلفی برعهده دارند و در مقام رزم و دفاع از کشور هستند، احیاناً خطاهایی رخ دهد. بنابراین، نخستین درخواست از خداوند این است که گناهان و خطاهای ما را ببخشد.
اعتراف به زیادهروی و خطا
این استاد حوزه و دانشگاه با اشاره به بخش دوم دعای رزمندگان گفت: آنها پس از طلب بخشش گناهان، میگفتند که «وَإِسْرَافَنَا فِی أَمْرِنَا»، یعنی خدایا، اگر در کار خود زیادهروی کردیم و از مرز اعتدال خارج شدیم، آن را نیز بر ما ببخش. وی ادامه داد: این فراز نشان میدهد که مؤمن در کنار ایستادگی و مقاومت، خود را نیز بیخطا نمیداند و در برابر خداوند، برای اشتباهات و زیادهرویهای احتمالی خود طلب بخشش میکند.
استواری قدمها در برابر دشمن
میرباقری سومین درخواست این رزمندگان را استواری در میدان نبرد دانست و گفت: آنها از خداوند میخواستند «وَثَبِّتْ أَقْدَامَنَا»، یعنی خدایا، قدمهای ما را ثابت و استوار کن. وی با اشاره به نقش امدادهای الهی و ملائکه در میدانهای نبرد اظهار کرد: در سوره انفال نیز درباره حمایت فرشتگان از مؤمنان سخن گفته شده است. خداوند به ملائکه وحی کرد که به مؤمنان کمک کنند.