محاصره‌ی مدیریتی؛ وقتی «تحریم» سپرِ ناکارآمدی می‌شود

صاحب‌خبر - به گزارش عصر ایرانیان، در مدیریت بحران، همیشه راحت‌ترین راه برای پنهان‌کردن ضعف‌های مدیریتی، نشانی دادن به «بیرون» است. این روزها در حالی که کشور درگیر جنگی همه‌جانبه است، برخی مسئولین چنان بر طبل «محاصره دریایی» می‌کوبند که گویی دلیل تمام کاستی‌ها است. اما واقعیت بازار، روایت متفاوتی دارد که با ادعاهای رسمی فاصله‌ای معنادار گرفته است. وقتی مسئولین امر، به جای اصلاح سیاست‌های ناکارآمد ارزی، مدام بر طبل محاصره می‌کوبند، عملاً چه می‌کنند؟ آن‌ها در حال تزریق اپیدمی نمی‌توانم به جامعه هستند. آن‌ها به جای آنکه با مدیریت صحیح، قدرت تاب‌آوری مردم را در شرایط جنگی بالا ببرند، با فرافکنی، به دشمن کمک می‌کنند تا احساس شکست را به بدنه‌ی اجتماعی کشور منتقل کند. برای درک عمق فاجعه، کافی است به متن بازار نگاه کنیم، نه به بیانیه‌های پشت تریبون؛ وقتی برای مثال حمیدرضا کاشانی، رئیس اتحادیه مرغداران میهن، به صراحت از «شوی رسانه‌ای بودنِ محاصره دریایی» می‌گوید و تأکید می‌کند که هیچ خللی در تولید ایجاد نشده است، یا فرزاد طلاکش، دبیرکل فدراسیون طیور ایران، ریشه‌ی مشکلات را نه در خارج، بلکه در داخل جستجو می‌کند و از واردات دارو و واکسن حتی از آمریکا در اوج تحریم‌ها سخن می‌گوید. یک حقیقت تلخ عیان می‌شود: جریان کالا در رگ‌های کشور زنده است؛ اما جریان مدیریت این کالا، دچار ایست قلبی شده است. این مصاحبه‌ها، سندی است بر اینکه محاصره دریایی، سپر بلای تصمیمات غیر‌اصولی شده است. وقتی واردکنندگان متبحر قادرند به‌راحتی محاصره را دور بزنند، یا راه‌های مواصلاتی جایگزین در دسترس است؛ چرا معیشت مردم درگیر نوسانات کاذب است؟ اگر مشکل از «مسیرها» نیست، پس چرا سفره‌ی مردم در حال فروپاشی است ؟ پاسخ روشن است: مشکل از نبود مسیرها نیست، مشکل در اتاق‌های تاریکِ سیاست‌های اقتصادی نهفته است. ما با یک محاصره‌ی مدیریتی روبرو هستیم، نه محاصره‌ی دریایی. سیاست‌های ارزیِ بی‌ثبات و تصمیمات غیر‌اصولی، زنجیره‌ی تولید را نه از بنادر، بلکه از داخل اتاق‌های تصمیم‌گیری قطع کرده‌اند.