تلفات سنگین و عملیات نجات گسترده
تعداد کشتهشدگان این فاجعه طبیعی در نپال و تبت به ۱۱۳۰ نفر رسید. تیمهای امداد پس از گذشت یک هفته از حادثه، همچنان به دنبال نزدیک به ۴۵۰۰ فرد مفقود شده میگردند. نیروهای امنیتی، شامل ارتش و پلیس، با اعزام بیش از ۲۱ هزار پرسنل تلاش میکنند عملیات جستوجو و نجات را تسریع کنند.
تا این لحظه حدود ۱۲ هزار نفر از مناطق سیلزده نجات یافتهاند، اما ابعاد فاجعه بسیار گستردهتر است؛ به طوری که ۱.۶ میلیون نفر در نپال مستقیماً تحت تأثیر این سیل ناگهانی قرار گرفتهاند.
شروعی مرگبار در ارتفاع ۵۲۰۰ متری
این بحران در ۲۶ اوت آغاز شد. شکستن یک یخچال طبیعی در کوه «لانگتانگ لیرونگ» نپال در ارتفاع ۵۲۰۰ متری، بهمنی یخی-سنگی ایجاد کرد. این بهمن به سرعت به جریانی عظیم از آوار تبدیل شد و درههای مرزی را درنوردید.
سیلاب و رانش گل و لای، تخریبات گستردهای را در هر دو سوی مرز به جای گذاشت:
- مناطق آسیبدیده در نپال: راسوا، نوواکوت، دادینگ، کاور و دره کاتماندو.
- مناطق آسیبدیده در چین: گذرگاه مرزی گیرونگ در جنوب غربی تبت (منطقه خودمختار شیزانگ).
هشدار جغرافیدانان؛ خطر برای کل منطقه
دانش مصطفی، استاد جغرافیا در کالج سلطنتی لندن، این حادثه را پیامد مستقیم گرمایش جهانی و ناپایداری یخچالهای طبیعی میداند. او تأکید میکند محیط پویای یخبندان و لرزهخیز هیمالیا و رشتهکوه «قرهقروم» همواره مستعد چنین اتفاقاتی است و این فاجعه باید زنگ خطری برای تمام کشورهای منطقه باشد.
بخش بزرگی از مفقودشدگان، کارکنان پروژههای زیرساختی هستند. از میان ۳۹۱۶ نفر مفقود شده در سمت نپالی مرز، ۶۳۹ نفر پرسنل پروژههای برقآبی بودند. مصطفی معتقد است ساخت سدها در کوههای مرتفع، عملاً خسارات ناشی از این رویدادهای طبیعی را تشدید میکند.